Η ψυχοπαθολογία του καπιταλισμού - Ελληνισμός - Αφύπνιση

Η ψυχοπαθολογία του καπιταλισμού

Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος, είναι ο καπιταλισμός άνθρωπος και έχει κάποια ψυχολογική πάθηση; Είναι προφανές ότι ο καπιταλισμός δεν είναι άνθρωπος, αλλά ένα οικονομικό σύστημα  το οποίο βάζει τους κανόνες της οικονομικής ανάπτυξης οι οποίοι με τη σειρά τους επηρεάζουν άμεσα  την κοινωνική ζωή.

Όμως ο καπιταλισμός όπως και κάθε άλλη κοινωνική, οικονομική, θρησκευτική και πολιτιστική δραστηριότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η έκφραση του ψυχισμού του ανθρώπου στον εξωτερικό κόσμο. Πιο απλά αυτό που σκεπτόμαστε, αισθανόμαστε, φανταζόμαστε, πιστεύουμε και θέλουμε εκδηλώνεται κάποια στιγμή ως μια εξωτερική πραγματικότητα.

Ο καπιταλισμός λοιπόν είναι οι υλοποιημένες σκέψεις κάποιων οι οποίοι βρήκαν ότι αυτό το σύστημα οικονομίας εξυπηρετεί καλύτερα της ανάγκες της κοινωνίας –πράγμα που δεν αληθεύει- αλλά αυτό θα φανεί ξεκάθαρα με την ανάλυση που θα ακολουθήσει. Εδώ βέβαια δεν πρόκειται να κάνω μια πολιτικοοικονομική ανάλυση αλλά θα πάω στην ρίζα του προβλήματος που βρίσκεται τον ψυχισμό του ανθρώπου ο οποίος σύμφωνα με την άποψη μου αλλά και όλων των μεγάλων ψυχολόγων (Σ. Φρόυντ, Κάρλ Γιούγκ κ.λπ.) αλλά και όλων των μεγάλων πνευματικών δασκάλων είναι βαθιά δυσλειτουργικός και προβληματικός.

Εδώ σε συντομία θα αναφέρω τις  κύριες ψυχολογικές καταστάσεις που είναι οι κινητήριες δυνάμεις δράσης των γήινων και οι οποίες στην πλειοψηφία των ανθρώπων λειτουργούν ασυνείδητα. Οι πρωταρχικές ψυχολογικές καταστάσεις είναι η επιθυμία (για απόλαυση και άνεση, για την απόκτηση αγαθών, πραγμάτων, πλούτου, δόξας και φήμης,) και ο φόβος. Ανάμεσα στα δύο βρίσκεται ο θυμός οποίος είναι η βασική αιτία της βίας σε όλα τα επίπεδα. Η επιθυμία λοιπόν μαζί με την προέκταση της που είναι η απληστία, ο φόβος και ο θυμός είναι αυτά που έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα κολαστήριο αντί για ένα παράδεισο. Αν μπει κάποιος σήμερα στο διαδίκτυο θα φρίξει με όλα αυτά που θα δει να συμβαίνουν καθημερινά σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Όχι πως δεν υπάρχουν και οι θετικές και όμορφες πλευρές αυτής της ανθρωπότητας αλλά δυστυχώς τα αρνητικά πια είναι τόσο πολλά και τόσο συχνά που σκιάζουν χωρίς αμφιβολία την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας.

Ο καπιταλισμός είναι λοιπόν ένα σύστημα που βασίζεται στην απληστία (επιθυμία για όλο και περισσότερο/α) και την άμεση συνέπεια της που είναι η κατανάλωση.

Απληστία έχουν αυτοί που έχουν τις επιχειρήσεις που έχουν σαν κύριο σκοπό τους να αυξάνουν όλο και περισσότερο τα κέρδη τους, απληστία έχουν και οι καταναλωτές γιατί θέλουν να καταναλώνουν όλο και περισσότερο. Και αυτό γιατί είναι πεπεισμένοι όπως βέβαια και οι επιχειρηματίες ότι έχοντας περισσότερα και απολαμβάνοντας περισσότερα ‘ζουν πραγματικά’, θα ζουν δηλαδή με ευτυχία και πληρότητα. Βέβαια και οι επιχειρηματίες είναι και αυτοί καταναλωτές που διέπονται από την ίδια αρρώστια της υπερκατανάλωσης. Η απληστία λοιπόν και η μάνα της, η επιθυμία είναι ο ψυχολογικός παράγοντας που κινεί εσωτερικά τα νήματα αυτής της προβληματικής ανθρωπότητας.

Η βαθύτερη ψυχολογική αιτία της απληστίας είναι η άγνοια σε όλα τα επίπεδα με ρίζα την άγνοια της αληθινής μας φύσης. Ποιοί δηλαδή ή τι πραγματικά είμαστε. Καθώς ο άνθρωπος αγνοεί ότι είναι Πνεύμα αθάνατο και ότι η ευτυχία είναι χαρακτηριστικό της πνευματικής του υπόστασης και όχι των αντικειμένων, νομίζει ότι η ευτυχία και η πληρότητα βρίσκεται στα ‘αγαθά’ που του προσφέρει αυτός ο κόσμος. Ο κοιμισμένος από τις αισθησιακές απολαύσεις νους νομίζει ότι όσο περισσότερο απολαμβάνει τις  εμπειρίες που του παρέχουν οι πέντε αισθήσεις τόσο πιο ευτυχισμένος και πλήρης θα είναι. Έχει κάνει δηλαδή μια τελείως στρεβλή εξίσωση στο μυαλό του: Έχω άρα είμαι ευτυχισμένος και ακόμη χειρότερα σήμερα την εποχή του άκρατου ματεριαλισμού έχει προεκτείνει  αυτή την εξίσωση στο ‘Έχω άρα υπάρχω’. Και όσο πιο πολύ πιστεύει σε αυτές τις δύο λανθασμένες πεποιθήσεις τόσο περισσότερο δημιουργεί ψευδαισθησιακές ανάγκες για να βρει την ευτυχία μέσα στα αντικείμενα των αισθήσεων και τόσο περισσότερο χάνει την ισορροπία του και γίνεται νευρωτικός και δυστυχισμένος. Όσο περισσότερο κυνηγάει να βρει την ευτυχία στην απόκτηση και απόλαυση των αντικειμένων τόσο πιο πολύ ταυτίζεται με τις μορφές, το σώμα του και τις αισθητηριακές αντιλήψεις τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον αληθινό του Εαυτό και την αρμονία της ζωής. Και εξ αιτίας της απομάκρυνσης του από την αληθινή του φύση και της λανθασμένης σχέσης του με τη ζωή όλο και περισσότερο γίνεται ευάλωτος, στις εξωτερικές επιρροές και δυνάμεις που ασκούνται επάνω του και τελικά περισσότερο ανισσόροπος και δυστυχισμένος.

Αυτός ο φαύλος κύκλος της κατανάλωσης και της ανισορροπίας και δυστυχίας που δημιουργείται (και που όλο αυξάνεται) δεν μπορεί να σπάσει με κανένα εξωτερικό τρόπο και σύστημα (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό κ.λπ.) παρά μόνο με την επανεκτίμηση και την αναθεώρηση της άποψης μας για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Πρέπει να αναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας σχετικά με τη ζωή και ταυτόχρονα να κάνουμε μια ουσιαστική μεταμόρφωση στο νου και την καρδιά μας.

Η ασθένειες (σωματικές, ψυχολογικές), οι πόλεμοι, η εκμετάλλευση ή η υπερεκμετάλλευση (των ανθρώπων, των ζώων, του περιβάλλοντος κ.λπ.), η βία, οι αυτοκτονίες, η κλεψιές, οι απατεωνιές, οι φαύλες διασκεδάσεις, οι βιασμοί, η απομόνωση μεταξύ των ανθρώπων, τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός, η σεξουαλική διαφθορά, η φτώχεια, η ανεργία και όλα τα άλλα προβλήματα που βλέπουμε να ανθούν σήμερα παντού στον κόσμο είναι αποτέλεσμα αυτής της διαστρεβλωμένης άποψης των ανθρώπων για το που βρίσκεται η ευτυχία και τι πραγματικά είναι σημαντικό στη ζωή και τι δεν είναι.

 Σε αυτό το σημείο θέλω με έμφαση να τονίσω ότι η αιτία του καπιταλισμού δεν είναι μόνο κάποιοι λίγοι οικονομολόγοι, κάποια  κράτη, ή υπερεθνικές εταιρείες ή κάποιες οικογένειες που έχουν διασυνδέσεις σε όλο τον κόσμο και κινούν τα νήματα υπόγεια. Όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι σε αυτό που συμβαίνει στον πλανήτη. Ο ψυχολογικός κόσμος όλων των γήινων είναι και υποσυνείδητα και συνειδητά συνδεδεμένος με όλους και όλα και το  κάθε τι που εκδηλώνεται σε αυτόν τον πλανήτη είναι η συνισταμένη της ψυχοσύνθεσης όλων των ανθρώπων που ζουν στη γη.

Για παράδειγμα θα αναφέρω την πορνογραφία κάτι που ανθεί όλο και περισσότερο στις μέρες μας. Η πορνεία, η πορνογραφία, οι πορνοστάρς και οι πορνοπαραγωγοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά η έκφραση της λαγνείας που κουβαλάμε όλοι οι γήινοι στον ψυχισμό μας. Ο κάθε γήινος συμβάλει σε αυτό το φαινόμενο ανάλογα με το πόσο το ενεργειακό του πεδίο και ο νους του είναι φορτισμένα με λαγνεία. Οι λάγνες σκέψεις, τα λάγνα συναισθήματα, οι λάγνες επιθυμίες και οι λάγνες πράξεις του καθενός στον πλανήτη αποκρυσταλλώνονται ως μια κοινή εξωτερική πραγματικότητα. Και αυτή η εξωτερική πραγματικότητα που αποκρυσταλλώνεται στον τρισδιάστατο κόσμο από τις λάγνες σκεπτομορφές όλων των γήινων είναι η άνθηση της πορνογραφίας, της πορνείας, της ομοφυλοφιλίας της παιδεραστίας, της παιδοφιλίας και κάθε άλλης έκφρασης της σεξουαλικού εκφυλισμού.

Το ίδιο συμβαίνει και με το οικονομικό σύστημα. Αφού σχεδόν όλοι μας στον πλανήτη γη είμαστε άπληστοι για κέρδη, χρήματα αποκτήματα κ.λπ. αυτό αποκρυσταλλώνεται σαν μια πραγματικότητα εξωτερικής οικονομικής διαχείρισης η οποία στην παρούσα στιγμή έχει πάρει την συγκεκριμένη μορφή του καπιταλισμού.

Μετά από αυτήν την μικρή εισαγωγή ας δούμε πως λειτουργεί ο καπιταλισμός και την παθολογική του κατάσταση. Θα χρησιμοποιήσω και θα αναλύσω τις λέξεις που οι ίδιοι οι καπιταλιστές, πολιτικοί και οικονομολόγοι χρησιμοποιούν συχνά στις ομιλίες τους. Θα δούμε ότι πίσω από την φαινομενική σημαντικότητα και σπουδαιότητα αυτών κρύβεται η δυσλειτουργία και η προβληματική φύση του καπιταλισμού. Ας δούμε μερικές λέξεις κλισέ που σχετίζονται με τον καπιταλισμό και που συχνά επαναλαμβάνουν σαν παπαγάλοι οι πολιτικάντηδες και οι οικονομολόγοι που δεν είναι τίποτε άλλο από μαριονέτες του συστήματος.

Ελεύθερη αγορά, ανάπτυξη, συμφέροντα, κέρδος, ανταγωνισμός, αύξηση παραγωγικότητας, θετικό ισοζύγιο εξαγωγών είναι μερικές κοινότυπες λέξεις που πρωθυπουργοί και λοιποί παράγοντες επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία για να εντυπωσιάζουν τις μάζες οι οποίες είναι προγραμματισμενες και υπνοτισμενες από την προπαγάνδα των ΜΜΕ, και όχι μόνο, και οι οποίες ψηφίζουν του ανθρώπους που τους καταστρέφουν την ζωή.

Είναι φανερό πως η κάθε λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον καθένα με διαφορετικό τρόπο ή να εννοεί κάποιος διαφορετικά πράγματα από κάποιον άλλο που χρησιμοποιεί την ίδια λέξη. Για παράδειγμα κάποιος μιλώντας για ελεύθερη αγορά μπορεί να έχει τελείως διαφορετικό πράγμα στο μυαλό του από κάποιον άλλο και να εννοεί την λειτουργία της ελεύθερης αγοράς με τελείως διαφορετικό τρόπο από κάποιον άλλο. Εδώ όμως θα δούμε τι συμβαίνει στην πράξη και όχι τι πιθανόν να εννοούν οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι.

Ελεύθερη αγορά. Είναι φανερό για όποιον γνωρίζει έστω και λίγα πράγματα για το τι συμβαίνει στον κόσμο ότι ελεύθερη αγορά δεν υπάρχει. Η αγορά το εμπόριο, η παραγωγή, τα πάντα εξαρτώνται από την ενέργεια και η ενέργεια ελέγχεται από κάποιους. Η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου δεν διαμορφώνεται ελεύθερα αλλά διαμορφώνονται από αυτούς που ελέγχουν τον κόσμο και τις φυσικές πηγές. Λαμβάνοντας υπόψη αυτό το να μιλάμε για ελεύθερες αγορές καταλήγει  ένα κακόγουστο αστείο. Τα τελευταία χρόνια έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι και ο τζόγος του χρηματιστηρίου που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική οικονομία και όμως μέσα από αυτό ελέγχονται παγκόσμια οι αγορές. Στην ΕΕ παίρνονται αποφάσεις οι οποίες καθορίζουν ουσιαστικά την οικονομία του κάθε κράτους έτσι οποιαδήποτε ελευθερία στην οικονομία είναι όνειρο απατηλό. Η αγροτική παραγωγή για παράδειγμα στην Ελλάδα έχει βιαστεί ανεπανόρθωτα από τις αποφάσεις της ΕΕ. Με τις αποφάσεις αυτές έχει απαξιωθεί ο παραγωγικός αγροτικός πλούτος μιας από τις πιο πλούσιες ποσοτικά αλλά κυρίως ποιοτικά χώρες του κόσμου. Τις αποφάσεις που ευνοούν τα μεταλλαγμένα και το μονοπώλιο των σπόρων των πολυεθνικών θα τις χαρακτήριζα φρικιαστικές και όμως ψηφίστηκαν νόμοι (και έπεται και συνέχεια) που εξυπηρετούν τα συμφέροντα -δηλαδή τα κέρδη- των πολυεθνικών και όχι τις πραγματικές ανάγκες των λαών δηλαδή των ανθρώπων, γιατί όταν μιλάμε για λαούς μιλάμε για ανθρώπους, για ανθρώπινες υπάρξεις και όχι για απρόσωπα νούμερα με στατιστική αξία.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην ουσία. Όλα αυτά που ανέφερα για την ελεύθερη οικονομία και τα μονοπώλια των πολυεθνικών δεν είναι παρά τα εξωτερικά συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται η αρρώστια που λέγεται καπιταλισμός και που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας καρκίνος, όμοιος στην λειτουργία του με τον καρκίνο που παθαίνει το ανθρώπινο σώμα.

Εδώ θα κάνω μια αναλογία  της λειτουργίας του σώματος με αυτήν της κοινωνίας για να κατανοήσουμε καλύτερα πως έχει το θέμα. Στη φυσιολογική λειτουργία του σώματος όλα τα θρεπτικά συστατικά και το οξυγόνο μεταφέρονται σε όλα ανεξαιρέτως τα κύτταρα του σώματος μέσω του αίματος για να τρέφονται όλα όπως χρειάζεται για να μπορούν να λειτουργούν φυσιολογικά. Το κάθε κύτταρο παίρνει αυτό που του αναλογεί και χρειάζεται ανάλογα με την εργασία που του αντιστοιχεί να κάνει. Αν θα έπαιρνε περισσότερο ή λιγότερο από όσο χρειαζόταν τότε σταδιακά θα άρχιζε η ανισορροπία και η ασθένεια. Επιπλέον όλα τα κύτταρα και όλα τα συστήματα του σώματος λειτουργούν σε αρμονία μεταξύ τους έτσι ώστε να διατηρείται η υγεία και η ευεξία στο σώμα. Υπάρχει ένα αρμονικό πάρε δώσε ανάμεσα σε όλα τα κύτταρα και αυτό διατηρεί την υγεία. Όταν κάποια κύτταρα αρχίζουν να λειτουργούν εις βάρος των άλλων κυττάρων ή τρέφονται λανθασμένα (καρκινικά κύτταρα) αρχίζει μια δυσαρμονία στην λειτουργία των διαφόρων συστημάτων και οργάνων του σώματος και αυτό φέρνει την αρρώστια με τα δυσάρεστα αποτελέσματα της.

Ανάλογα συμβαίνει και στην κοινωνία. Τα αγαθά όταν μοιράζονται ισότιμα προς όλα τα μέλη της (με τον ίδιο τρόπο που τα κύτταρα ισότιμα λαμβάνουν την τροφή) διατηρείται η ισορροπία και η υγεία σε κάθε μέλος. Όταν τα μέλη μιας κοινωνίας είναι υγιή αυτό έχει ως συνέπεια την συλλογική υγεία της κοινωνίας.  Όταν όμως υπάρχει συσσώρευση αγαθών και πλούτου από κάποιους τότε υπάρχει έλλειψη σε κάποιους άλλους και αυτό φέρνει ανισορροπία,  δυσαρμονία, αρρώστια, στα μέλη αυτά με γενικότερη συνέπεια τις προστριβές, την δυσλειτουργία, τα προβλήματα, τις διαμάχες. Βέβαια η συσσώρευση πλούτου παρότι είναι πολύ σοβαρή αιτία ανισορροπίας, είναι μόνο μια από τις αιτίες ανισορροπίας αυτής της ανθρωπότητας.

Κάνοντας μια παρένθεση θα επισημάνω εδώ ότι όταν μιλάω για αγαθά δεν αναφέρομαι μόνο στην τροφή, στο ντύσιμο στη στέγη και σε ότι είναι σήμερα απαραίτητο προς  το ζην, αλλά και στην δυνατότητα συμμετοχής στην εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα και την καλλιέργεια των ταλέντων και χαρισμάτων που έχει ο καθένας.

Ανάπτυξη. Η λέξη ανάπτυξη είναι η καραμέλα που χρησιμοποιείται ίσως περισσότερο από κάθε άλλη καπιταλιστική καραμέλα για να γλυκάνει τα αυτιά των μαζών. Θα μου πει κάποιος τι το κακό υπάρχει με  την ανάπτυξη, Η απάντηση είναι κανένα. Το θέμα είναι ότι αυτό που εννοούν με τη λέξη ανάπτυξη οι πολιτικάντηδες και οι οικονομολόγοι των πανεπιστημίων της πλουτοκρατίας δεν έχει να κάνει τίποτα με την πραγματική ανάπτυξη. Στον υπάρχων καπιταλιστικό σύστημα (υπενθυμίζω ξανά ότι όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι για αυτό και όχι μόνο οι πλουτοκράτορες και τα τσιράκια  τους οι πολιτικοί) η λέξη ανάπτυξη σχετίζεται άμεσα με την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, την υπερκατανάλωση και την συσσώρευση κέρδους και όχι με μια πολύπλευρη πολυδιάστατη ανάπτυξη που έχει σαν κέντρο της την ανάπτυξη του κάθε ανθρώπου σε ένα ολοκληρωμένο Ανθρώπινο Ον.

Με απλά λόγια, σύμφωνα με τις αυθεντίες του καπιταλισμού έχουμε ανάπτυξη όταν παράγουμε όλο και περισσότερο και καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Είναι κεντρικό σημείο ανάπτυξης για τους καπιταλίστες να υπάρχει μεγάλη παραγωγή. Αλλά αν δεν υπάρχουν κάποιοι να αγοράζουν δεν λειτουργεί το σύστημα, οπότε θέλουν και καταναλωτές (Ναναι καλά η προπαγάνδα και η πλύση εγκεφάλου με τα ΜΜΕ και την διαφήμιση). Με την διαφήμιση προγραμματίζουν τον κόσμο (που είναι απαίδευτος επί της ουσίας) να αγοράζει πράγματα που δεν χρειάζεται και έτσι να συντηρεί την υποτιθέμενη ανάπτυξη. Βλέπουμε λοιπόν ότι η ανάπτυξη όπως την εφαρμόζουν οι καπιταλιστές λειτουργεί μόνο όταν παράγουμε όλο και περισσότερο και καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Αυτό βέβαια είναι αρρώστια και όχι ανάπτυξη αλλά αυτό θα το αναλύσω παρακάτω.

Μέσα σε αυτήν την τρέλα της υπερκατανάλωσης πετυχημένη επιχείρηση θεωρείται αυτή που έχει όλο και περισσότερα κέρδη. Αυτή όμως η συσσώρευση κερδών από μια μεγάλη εταιρεία είναι αιτία κάποιες άλλες (και κυρίως οι μικρές και μικρομεσαίες ) να έχουν μικρά κέρδη μέχρι και ζημία και θα είναι αναγκασμένες να κλείσουν. Έτσι βρισκόμαστε σήμερα να θεωρείται ανάπτυξη η υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση αγαθών, και μάλιστα τις περισσότερες φορές άχρηστων και βλαβερών για τον άνθρωπο. Πως μπορεί να θεωρείται ανάπτυξη μια κατάσταση που συνεχώς δημιουργεί και συσσωρεύει προβλήματα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Και όχι μόνο αυτό, σήμερα ακόμη και τα προϊόντα και οι υπηρεσίες ή οι δραστηριότητες που αποδειγμένα καταστρέφουν την σωματική και ψυχολογική υγεία των ανθρώπων χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις και όχι μόνο ως τρόποι ή μέσα ανάπτυξης.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα για να καταλάβουμε καλύτερα την παράνοια  του συστήματος που βασίζεται όπως προείπα στην ψυχοπαθολογική κατάσταση των γήινων συνολικά. Είναι δεδομένο ότι χωρίς την συμμετοχή της πλειοψηφίας αυτό το σύστημα δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει με κανένα τρόπο ούτε καν θα είχε λόγο ύπαρξης.

Για παράδειγμα τα αναψυκτικά ποτά  και όλα τα παρόμοια είναι αποδεδειγμένο ότι δεν έχουν καμία θρεπτική αξία αλλά και ότι η μακροχρόνια χρήση τους μόνο βλαβερές συνέπειες έχουν για την υγεία.  Κάποιες από τις εταιρείες 'κόλα' έχει τις τεράστιες πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Είναι μια από τις πιο κερδοφόρες εταιρείες. Σύμφωνα με τα κριτήρια των καπιταλιστών είναι μια επιτυχημένη επιχείρηση η οποία συμβάλει θετικά στην παγκόσμια οικονομία και ανάπτυξη. Ο κάθε αποτυχημένος (ως άνθρωπος) πολιτικός ή οικονομολόγος του συστήματος θα καλωσόριζε στην χώρα του τέτοιου είδους πετυχημένες επιχειρήσεις διότι δημιουργούν θέσεις εργασίας και δυνατότητα μεγαλύτερης φορολόγησης, άρα κερδών για το κράτος. Ας δούμε όλους τους παράγοντες που σχετίζεται με μια τέτοια εταιρεία και τι ακριβώς συμβαίνει.. Οι εργαζόμενοι σε μια εταιρεία 'κόλα' βγάζουν τα προς το ζην βοηθώντας την παραγωγή προϊόντων που είναι βλαβερά για την υγεία. Για να λειτουργήσει αυτή η εταιρεία καταναλώνει ενέργεια (καταστρέφοντας το περιβάλλον) στερώντας την από άλλες υγιείς επιχειρήσεις  που θα μπορούσαν να παράγουν κάτι ωφέλιμο για  την κοινωνία. Για να μετακινηθούν τα προϊόντα της επίσης σπαταλιέται ενέργεια από την άσκοπη μετακίνηση των φορτηγών που μολύνουν το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον των πόλεων.. Για να διαφημιστούν τα προϊόντα της πληρώνονται άνθρωποι (οι οποίοι βγάζουν τα προς το ζην κάνοντας μια παρασιτική και βλαβερή για την υγεία της κοινωνίας εργασία, διότι κάνουν πλύση εγκεφάλου στον κόσμο) για να κάνουν πλύση εγκεφάλου στις μάζες για να καταναλώνουν όλο και περισσότερο κάτι που τελικά τους βλάπτει, διότι έτσι αυξάνονται τα κέρδη.  ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ. 

Περισσότερη κατανάλωση περισσότερα κέρδη για την εταιρεία, περισσότερη ανάπτυξη σύμφωνα με τους πολιτικαντηδες και την πλουτοκρατία.  Από τις διαφημίζεις βγάζουν χρήματα και τα κανάλια τα οποία κερδίζουν αυτά τα παρασιτικά χρήματα και έτσι καλοπληρώνουν τους δημοσιογράφους για να ελέγχουν τον κόσμο και να κατευθύνουν την άποψη του σύμφωνα με τα συμφέροντα της κάθε εξουσίας και πλουτοκρατίας. Για να παράγεται η βλαβερή για την υγεία 'κόλα' σπαταλιέται πολύ νερό που θα ήταν χρήσιμο για άλλες δραστηριότητες. Επιπλέον παράγονται πολλά πλαστικά μπουκάλια που επίσης επιβαρύνουν το περιβάλλον. Αυτός ο καπιταλιστικός κύκλος ανάπτυξης στον ένα αντίποδα έχει μόνο το κέρδος και στον άλλο ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν λίγη απόλαυση σε ποτά φτιαγμένα με βλαβερές χημικές ουσίες μαζί και την άσκοπη κατανάλωση ενέργειας και την μόλυνση του περιβάλλοντος. Υπάρχουν δηλαδή από την μια μεριά κάποιοι που βγάζουν εκατομμύρια για να μπορούν να εκπληρώνουν τα βίτσια τους και από την άλλη έχουμε ανθρώπους που για λίγη απόλαυση δηλητηριάζουν το σώμα τους και τέλος έχουμε ένα επιβαρυμένο περιβάλλον.

 Αυτό δεν ισχύει μόνο για τις εταιρείες αναψυκτικών αλλά για πλειάδα εταιρειών όπως για παράδειγμα οι εταιρείες παραγωγής αλκοολούχων ποτών, τσιγάρων και διάφορων χημικών τροφών που κυκλοφορούν στα Σούπερ μάρκετ. Στα σούπερ μάρκετ επάνω από το μισό των τροφών που πουλιούνται είναι διατροφικά σκουπίδια που περισσότερο βλάπτουν παρά κάνουν καλό στην υγεία μας. Και όμως αυτά τα σκουπίδια αγοράζονται από τις μάζες και έτσι κάποιοι κερδίζουν χρήματα βλάπτοντας την υγεία τους.

Για παράδειγμα όλες οι κονσέρβες ψαριών και κρεάτων είναι για πέταμα.  Όμως σύμφωνα με το καπιταλιστικό σύστημα οι εταιρείες κονσερβοποιίας συμμετέχουν στην ανάπτυξη. Προσέξτε! Καταστρέφουμε  το θαλάσσιο πλούτο, σκοτώνουμε εκατμμύρια εκατομμυρίων ζώα, καταναλώνουμε άσκοπα ενέργεια για να αποθηκεύσουμε τελικα στα ράφια χωνεμένα νεκρά ψάρια και κρέατα, μια τροφή με πολύ χαμηλή διατροφική αξία και με βλαβερές συνέπειες στην υγεία. Και αυτό το λέμε ανάπτυξη. Διαφημίζονται ένα σωρό διατροφικά σκουπίδια για να τρώει ο κόσμος όλο και περισσότερο για να κερδίζει η εταιρεία που πουλάει τα σκουπίδια και στην συνέχεια να κερδίσουν οι φαρμακοβιομηχανίες που θα 'θεραπεύσουν' (τρόπος του λέγειν) τους ασθενείς. Και αυτό το λέμε ανάπτυξη.

Υπάρχουν επίσης οι εταιρείες πλαστικών χάμπουργκερ που είνια διατροφικά σκουπίδια που εγκληματούν κατασφάζοντας εκατομμύρια αθώα ζώα τα οποία μεγαλώνουν σε συνθήκες Άουσβιτς.

 Γνωστές κερδοφόρες επιχειρήσεις είναι η πολεμική βιομηχανία και οι εταιρείες που παράγουν χημικά όπλα για να σκοτώνουν τους ανθρώπους με βασανιστικούς τρόπους. Ο φόρος των πολιτών πηγαίνει σε αυτές τις εταιρείες χημικών όπλων οι οποίες κερδίζουν από το πόνο των ανθρώπων. Στη συνέχεια τα κράτη σπαταλούν ενέργεια και χρήμα για να καταστρέψουν αυτά τα χημικά μολύνοντας το περιβάλλον (όπως στην περίπτωση της Συρίας πρόσφατα). Παράγουμε όπλα για να αυτοεξοντωνόμαστε και αυτό το λέμε ανάπτυξη.

Αλλά ακόμη και εταιρείες που μπορεί να παράγουν χρήσιμα και αναγκαία πράγματα τα παράγουν με την υπερεκμετάλλευση ανθρώπων (χαμηλά μεροκάματα, άθλιες συνθήκες εργασίας), ζώων και φυσικών πόρων και η κερδοφορία τους στηρίζεται στην υπερκατανάλωση.  Και αυτό το λέμε ανάπτυξη.

Κέρδη και υγιής ανταγωνισμός. Στο καπιταλιστικό σύστημα το κέρδος και ο υγιής ανταγωνισμός είναι άλλες δύο λέξεις που ακούγονται συχνά. Κατ’ αρχήν ο ανταγωνισμός από μόνος του δεν είναι μια υγιή κατάσταση. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου έχει αποδεχτεί ότι δημιουργεί διάφορες ψυχικές διαταραχές στα παιδιά, ανάμεσα σε αυτές η επιθετική συμπεριφορά. Στην κοινωνία ο ανταγωνισμός δημιουργεί σωρία προβλημάτων με κυριότερα τις ανταγωνιστικές και υποκριτικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, το υπερβολικό στρες και άγχος (που είναι οι σύγχρονες ασθένειες που έχουν την πρωτιά στις δυτικές κοινωνίες), την υπερεκμετάλλευση ζώων και περιβάλλοντος, την εκμετάλλευση ανθρώπων, τις κοινωνικές συγκρούσεις και εξεγέρσεις, την εκμετάλλευση κρατών και λαών από τα ανεπτυγμένα κράτη και τέλος τους πολέμους. Ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός έχουν πάντα ως βέβαιη κατάληξη τον πόλεμο. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Διότι ο ανταγωνισμός δημιουργεί κα συσσωρεύει προβλήματα τα οποία είναι αδύνατον να λυθούν με άλλο τρόπο εκτός από τον πόλεμ (βρισκόμαστε σε εξέλιξη μικρών πολέμων που θα καταλήξουν στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που θα είνια πυρηνικός και μάλλον ο τελευταίος). Ο ανταγωνισμός και ο αγώνας για ‘επιβίωση’ στο όνομα του κέρδους έχει επίσης σαν αποτέλεσμα την κακή ποιότητα των προϊόντων (τροφές γεμάτες χημικά, φάρμακα και λιπάσματα, ζώα μεγαλωμένα με ορμόνες και ζωικές τροφές, μεταλλαγμένα κ.λπ.).  Ο ανταγωνισμός βραχυπρόθεσμα και τελείως επιφανειακά φαίνεται να έχει κάποια αποτελέσματα (όπως η δημιουργία θέσεων εργασίας και η παροχή προϊόντων  για κατανάλωση) αλλά ταυτόχρονα  δημιουργεί τεράστια προβλήματα (κοινωνικά, περιβαλλοντικά, υγείας, κ,λπ,) που όπως προείπα καταλήγουν σε συγκρούσεις και πολέμους.

 Άνθρωποι των οποίων ο ψυχισμός λειτουργεί ψυχαναγκαστικά από την παρόρμηση  της επιθυμίας και  της απληστίας είναι αδύνατον να λειτουργήσουν ισορροπημένα και να δημιουργήσουν συνθήκες αρμονικές σε όλα τα επίπεδα. Συνεχώς θα ψάχνουν τρόπους για να αυξήσουν τα κέρδη και καθώς η απληστία τους τυφλώνει την διάνοια και τους σκληραίνει την καρδιά είναι έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε ανήθικο και ενάντια στο καλό του κοινωνικού συνόλου. Δεν χρειάζεται να αναλύσω τι κάνουν οι εταιρείες σήμερα. Αν ψάξει κάποιος στο ιντερνέτ σήμερα μπορεί να βρει εύκολα τι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο. Κατανοώντας κανείς τα προβλήματα που δημιουργεί ο ανταγωνισμός σε όλο τον κόσμο, αντιλαμβάνεται ότι το ‘υγιή ανταγωνισμός‘ είναι μια λεκτική φανφάρα των υπηρετών του συστήματος (πολιτικοί, οικονομολόγοι, τραπεζίτες, μάνατζερ κ.λπ.). 

Οι εταιρείες έχουν σαν στόχο την αύξηση των κερδών. Τι κακό υπάρχει σε αυτό; Το να θέλει κάποιος να κερδίσει χρήματα από αυτό που κάνει για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές του ανάγκες είναι θεμιτό, αλλά αν ο βασικός σκοπός της επιχείρησης είναι το όλο και μεγαλύτερο κέρδος και η συσσώρευση πλούτου αυτό δεν είναι καθόλου καλό ούτε θεμιτό. Από τη μια μεριά δεν χρειάζεται κάποιος εκατομμύρια κερδών για να καλύψει τις ανάγκες του από την άλλη θα έπρεπε να τον ενδιαφέρουν και οι άλλοι εκτός από τον εαυτό του. Μαζί με αυτό θα έπρεπε να υπήρχε στην επιχείρηση το νοιάξιμο για τους εργαζόμενους της, προσφέροντας τους καλό μισθό αλλά και καλές και ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Θα έπρεπε να υπήρχε η ιδέα στους επιχειρηματίες να προσφέρουν στον κόσμο ασφαλή και αποτελεσματικά προϊόντα. Θα έπρεπε να νοιάζονται αν με κάποιο τρόπο η λειτουργία της επιχείρησης δημιουργεί αρνητικές συνέπειες που βλάπτουν την κοινωνία ή το περιβάλλον. Θα έπρεπε να προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν αν όχι να εξαλείψουν τις αρνητικές συνέπειες προς το περιβάλλον και την κοινωνία.

 Για να συμβεί αυτό θα πρέπει ο επιχειρηματίας να είναι άνθρωπος με ανθρώπινες αξίες και συνείδηση αφυπνισμένη στην ενότητα της ζωής. Θα έπρεπε να είχε μια νοημοσύνη ανώτερη από αυτή που επιδεικνύει η πλειοψηφία των γήινων. Αν όμως το κύριο κίνητρο είναι η αύξηση των κερδών όπως και συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις τότε θα συνεχίζουμε να βλέπουμε να συμβαίνει (λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα τις συνθήκες) η εκμετάλλευση ανθρώπων, ζώων και περιβάλλοντος. Για να αυξήσει κάποια εταιρεία τα κέρδη θα πρέπει να μειώσει τα έξοδα και να αυξήσει τις πωλήσεις. Η μείωση εξόδων σημαίνει χαμηλούς μισθούς, μη τήρηση κανόνων προστασίας των εργαζομένων και του περιβάλλοντος, χαμηλή ποιότητα. Η αύξηση πωλήσεων σημαίνει πλύση εγκεφάλου μέσα από τη συστηματική προπαγάνδα των διαφημίσεων οι οποίες σήμερα χρησιμοποιούν τις γνώσεις της ψυχολογίας για να προγραμματίσουν το υποσυνείδητο των μελλοντικών πελατών τους.

Βλέπουμε σε κάθε περίπτωση πως το πρόβλημα είναι η απληστία για κέρδος και πλουτισμό από την μια και από την άλλη η αναζήτηση της ευτυχίας στις απολαύσεις των αντικειμένων αισθήσεων. Όλοι, πλούσιοι και φτωχοί αναζητούν πλούτο και απόλαυση και αυτό δημιουργεί την θλιβερή εξωτερική πραγματικότητα που βλέπουμε σε όλο τον κόσμο. Αυτή η συμπεριφορά όλο και επιτείνει τα προβλήματα και τα αδιέξοδα.

Όσο ο άνθρωπος δεν συνειδητοποιεί το μεγαλείο της ψυχής και δεν βρίσκει ευτυχία σε ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις, στην προσφορά, στην δημιουργικότητα, στην αρμονία, στην αγάπη και χαρά στην ευημερία όλων  θα κινείται συνεχώς υπό την επίδραση των κατώτερων παρορμήσεων που σχετίζονται κυρίως με τα κατώτερα ένστικτα και παρορμήσεις και την ακόρεστη επιθυμία για όλο και περισσότερο πλούτο και απολαύσεις. Και αυτό θα τον κάνει όλο (και πράγματι τον κάνει) δούλο και θύμα αυτών των κατώτερων δυνάμεων της φύσης και θα τον οδηγεί σε δράσεις ολέθριες σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η εξωστρεφής υλιστική ζωή κάνει τον άνθρωπο να νοιώθει όλο και πιο άδειος εσωτερικά, συγχυσμένος, μπερδεμένος, ανήσυχος νευρωτικός απομονωμένος,  φθονερός, χωρίς έμπνευση και δημιουργικότητα και μοιραία όλα αυτά τον οδηγούν σε έλλειψη ισορροπίας, ικανοποίησης και εσωτερικές συγκρούσεις που καταλήγουν σε συγκρούσεις με τους γύρω του σε ατομικό επίπεδο και σε εξεγέρσεις και πολέμους σε συλλογικό επίπεδο.

Στον αντίποδα του ανταγωνισμού, του κέρδους, της υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης, βρίσκεται η συνεργασία, η συνεννόηση, η αδελφοσύνη, η ισορροπημένη παραγωγή και κατανάλωση αυτών που πραγματικά χρειαζόμαστε. Μέσα από την συνεργασία για το κοινό καλό θα βρισκόταν εκείνες οι λύσεις που θα ήταν οι καταλληλότερες για το καλό όλων συμπεριλαμβανομένων και του φυτικού ζωικού βασιλείου και του περιβάλλοντος.

Όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν ότι η ενότητα, η συνεργασία, η αδελφοσύνη μπορούν να φέρουν πραγματική ευημερία σε όλους τότε θα πάψουν να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο και να δημιουργούν πόνο και δυστυχία.

Όταν καταλάβουν ότι η ευημερία δεν είναι η συσσώρευση πλούτου και πραγμάτων, ότι δεν είναι η καταναλωτική ευχέρεια και το κυνήγι των απολαύσεων αλλά ότι ευημερία είναι η ψυχική και σωματική υγεία, η ειρήνη του νου και της καρδιάς, η αρμονία, η αγάπη για προσφορά χωρίς αντάλλαγμα, η δημιουργικότητα, η έμπνευση, το μοίρασμα, και τέλος η συνειδητή ένωση με την ουσία της ζωής ή Πνεύμα και όλα όσα υπάρχουν. Ζώντας κανείς την ενότητα με όλους και όλα, ζει για να προσφέρει τις ικανότητες και  τα ταλέντα του για το καλό όλων.  Αντιλαμβάνεται τα πάντα σαν μέρος του εαυτού του και εργάζεται για το καλό όλων. Ζώντας έτσι απολαμβάνει την πληρότητα, την ευτυχία, την ελευθερία και την ειρήνη που είναι εμφυτες ποιότητες της ψυχής και ζει ως μια θεϊκή ζωή όντας σε ένα ανθρώπινο σώμα.

Χωρίς τα παραπάνω οι κοινωνίες και οι λαοί θα είναι καταδικασμένες να ανταγωνίζονται και συγκρούονται εις αεί και να βιώνουν άσκοπα πόνο και δυστυχία που δεν τους αντιστοιχεί ως ανθρώπινες υπάρξεις και δημιουργήματα Θεϊκά.

'Υβρις και Νέμεσις

'Υβρις και Νέμεσις

Εισαγωγή

Για να καταλάβετε γιατί θα πάθουν ότι θα πάθουν σύντομα η Γερμανία και οι ΗΠΑ για την αλαζονική τους στάση απέναντι στα άλλα κράτη και λαούς διαβάστε το παρακάτω άρθρο το οποίο εξηγεί πως δρουν οι συμπαντικοί νόμοι.

Προσωπικα πειραματίστηκα πολλές φορές σε προσωπικό επίπεδο με αυτό και διαπίστωσα στην πράξη ότι ο νόμος αυτός δρα με ακρίβεια. Διαπίστωσα μάλιστα ότι ακόμη και για πλάκα να επιδείξεις ειρωνεία και αλαζονεία οι  νόμοι θα ενεργοποιηθούν και θα τιμωρηθείς για την αλαζονεία σου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

'Υβρις και Νέμεσις

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὓβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.
Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ» (ὓβρις > ὑβρίζω > ὑβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὓβρις»συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἂτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν» δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

ΠΗΓΗ: http://terrapapers.com/?p=27942

Πλανήτης Λόμπι εναντίον πλανήτη Γη

Πλανήτης Λόμπι εναντίον πλανήτη Γη

Το μέγα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί τις επόμενες δεκαπέντε ημέρες στο Παρίσι, στη Διάσκεψη για το Κλίμα (COP21), είναι εάν ο πλανήτης Λόμπι τελικά θα «καταπιεί» τον πλανήτη Γη. Εάν, δηλαδή, θα επικρατήσουν οι σώφρονες ή τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Και το ερώτημα αυτό δεν είναι υπερβολή, αφού ο ΟΗΕ έχει χαρακτηρίσει τη Διάσκεψη για το Κλίμα ως την τελευταία ευκαιρία για τον πλανήτη Γη. 

Η δραματική προειδοποίηση δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά η ωμή πραγματικότητα, αφού στηρίζεται στις εκθέσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (Intergovernmental Panel on Climate Change - IPCC), ένα σώμα 2.000 επιστημόνων, που στην τελευταία έκθεσή του προειδοποίησε ότι εάν δεν περιοριστεί η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη στους 2 βαθμούς Κελσίου, τότε η κλιματική αλλαγή θα είναι μη αναστρέψιμη, όπως και οι δραματικές της επιπτώσεις.

Για να μπορέσει η παγκόσμια κοινότητα να αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή ένα και μοναδικό μέτρο υπάρχει. Και αυτό δεν είναι άλλο από τον περιορισμό των επικίνδυνων αερίων που επηρεάζουν το κλίμα της Γης, αέριοι ρύποι που συνδέονται άμεσα με τα ορυκτά καύσιμα.

Εν ολίγοις, το μοναδικό ρεαλιστικό μέτρο για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής συνδέεται άμεσα με μια επανάσταση στον ενεργειακό τομέα μέσα από τον δραματικό περιορισμό της χρήσης ορυκτών καυσίμων.

Την παραδοχή αυτή έχει κάνει ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και πλέον και οι μεγάλοι ρυπαντές του πλανήτη, δηλαδή οι ΗΠΑ και η Κίνα.

Και το ερώτημα είναι: Αφού όλοι συμφωνούν πως ο περιορισμός των ορυκτών καυσίμων είναι η μοναδική ρεαλιστική λύση, γιατί δεν προχωρούν σε δεσμευτικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση;

Η απάντηση είναι απλή. Γιατί η δύναμη των πολυεθνικών που σχετίζονται ποικιλοτρόπως με τα ορυκτά καύσιμα είναι, μέχρι στιγμής, πολύ μεγαλύτερη από τη δύναμη των κυβερνήσεων. Γιατί επί της ουσίας και παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις, οι πολυεθνικές εταιρείες κατευθύνουν ευθέως τις αποφάσεις των κρατών προς την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, με πρόσχημα τη μείωση της ανταγωνιστικότητας, τη μείωση των θέσεων εργασίας και την επιβράδυνση της ανάπτυξης.

Η κυριαρχία των πολυεθνικών έναντι εκλεγμένων κυβερνήσεων και έναντι της θέλησης των πολιτών δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι μια πραγματικότητα που αποδεικνύεται με συγκεκριμένα στοιχεία.

Στην κατεύθυνση αυτή άκρως αποκαλυπτική είναι η έκθεση που παρουσίασαν λίγες ημέρες πριν από την έναρξη της κρίσιμης Διάσκεψης στο Παρίσι πέντε από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οργανώσεις πολιτών, που λειτουργούν και ως think tanks, και συγκεκριμένα οι Aitec, Attac France, Corporate Europe Observatory, Observatoire des multinationales και Transnational Institute.

Η Διάσκεψη για το Κλίμα στο Παρίσι έχει «καταληφθεί» από τους λομπίστες των πολυεθνικών με σκοπό να οδηγήσουν την παγκόσμια κοινότητα σε ψευδεπίγραφες λύσεις για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής. 

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα της έκθεσης των πέντε οργανώσεων, συμπέρασμα που προκύπτει από την ενδελεχή ανάλυση των πολιτικών που προωθούν μέσω των ισχυρών ομάδων πίεσης που διαθέτουν οι πολυεθνικές αλλά ακόμα και από το γεγονός ότι μεγάλες βιομηχανίες, που είναι από τους μεγαλύτερους ρυπαντές, είναι οι επίσημοι χορηγοί της COP21.

«Πράσινο ξέπλυμα»

Η προσπάθεια των πολυεθνικών να χειραγωγήσουν τη Διάσκεψη για το Κλίμα γίνεται προκειμένου να πείσουν ότι από μέρος του προβλήματος μπορούν να γίνουν μέρος της λύσης. Μιας λύσης, όμως, προσανατολισμένης στα συμφέροντά τους και στη διαιώνιση της κυριαρχίας των ορυκτών καυσίμων μέσα από τη μετονομασία τους και την αναβάπτισή τους.

Για παράδειγμα, το λόμπι των πολυεθνικών πολεμά σκληρά κάθε προσπάθεια για μείωση των ορυκτών καυσίμων μέσα από δήθεν «πράσινες λύσεις», όπως η προώθηση του φυσικού και του σχιστολιθικού αερίου, καθώς και της αποθήκευσης άνθρακα. Προωθεί «λύσεις» όπως η ανάπτυξη των βιοκαυσίμων και των γενετικά τροποποιημένων σπόρων για τη γεωργία καθώς και της πυρηνικής ενέργειας ως απάντηση στη μείωση των επικίνδυνων αερίων του θερμοκηπίου.

Οι λομπίστες των πολυεθνικών έχουν καπηλευθεί χειρουργικά όρους όπως «πράσινη ενέργεια», «βιώσιμη ανάπτυξη» και «βιώσιμη γεωργία» και με τη βοήθεια ακόμα και κρατικών φορέων έχουν εξελίξει σε τέτοιο βαθμό την τέχνη του «πράσινου ξεπλύματος», που παρουσιάζουν τα βρόμικα επιχειρηματικά τους μοντέλα ως τις «λύσεις» του μέλλοντος για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής.

Όπως επισημαίνουν οι συντάκτες της έρευνας, «είναι πασιφανές ότι μέτρα που θα κινούνται στη λογική ‘‘business as usual’’ δεν πρόκειται να βοηθήσουν στην αποτροπή της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη και το μοναδικό που θα κάνουν θα είναι να εγκλωβίσουν τα κράτη για μια ακόμα φορά σε ένα σύστημα που θα εξαρτάται από τα ορυκτά καύσιμα». 

Στην έκθεση επισημαίνεται ακόμα ότι είναι άκρως απογοητευτικό το γεγονός ότι αντί η παγκόσμια κοινότητα να σταθεί απέναντι σε αυτά τα πανίσχυρα συμφέροντα η σύμβαση - πλαίσιο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC - United Nations Framework Convention on Climate Change) τους έχει αποδώσει καθοδηγητικό ρόλο στον σχεδιασμό των «λύσεων». 

Η αλήθεια είναι, όμως, σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης, ότι «δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές λύσεις και ουσιαστικές αλλαγές όσο οι εκπρόσωποι των βιομηχανιών που ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή αντιμετωπίζονται ως ‘‘εταίροι’’ με αυξημένα προνόμια». Και όλοι γνωρίζουν ότι η μοναδική πραγματική λύση είναι η μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Στην έκθεση επισημαίνεται ακόμα με ποιον τρόπο οι λεγόμενες «Αγορές» κατάφεραν να πλουτίσουν χρησιμοποιώντας και στην ουσία απενεργοποιώντας το βασικό εργαλείο που εισήγαγε το 1997 το Πρωτόκολλο του Κιότο, αυτό του χρηματιστηρίου των ρύπων που στηριζόταν στις «αρχές της αγοράς». 

Όπως επισημαίνουν οι πέντε οργανώσεις, οι πολυεθνικές στην πραγματικότητα ιδιωτικοποίησαν την ατμόσφαιρα δημιουργώντας τις αγορές άνθρακα και προσαρμόζοντάς τες στα συμφέροντά τους. Η βασική ιδέα του εργαλείου αυτού ήταν ότι οι ρυπογόνες βιομηχανίες θα μπορούσαν να κερδίσουν δικαιώματα εκπομπής ρύπων εάν μείωναν τις ρυπογόνες δραστηριότητές τους κάπου αλλού.

Το εργαλείο αυτό, όπως επισημαίνουν οι συντάκτες της έκθεσης, δεν κατάφερε να μειώσει τις εκπομπές των επικίνδυνων ρύπων, αλλά μπόρεσε να πλουτίσει τις λεγόμενες βρόμικες πολυεθνικές. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, οι μεγάλες ρυπογόνες βιομηχανίες επωφελήθηκαν από τη ρύπανση και απέφυγαν να αλλάξουν τα επιχειρηματικά τους μοντέλα, απέφυγαν να εκσυγχρονιστούν στηριζόμενες στην αγορά ρύπων.

Οι βρόμικοι χορηγοί

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που αποκαλύπτεται στην έκθεση είναι το γεγονός ότι πολυεθνικές που ρυπαίνουν είναι οι επίσημοι χορηγοί της Διάσκεψης για το Κλίμα στο Παρίσι!

Όπως υπογραμμίζεται στην έκθεση, «εάν οι κυβερνήσεις είχαν πράγματι σοβαρές προθέσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τότε οι “εταιρικοί εγκληματίες του κλίματος” δεν θα έπρεπε να είναι χορηγοί της Διάσκεψη για το Κλίμα στο Παρίσι (COP21) και δεν θα έπρεπε οι εταιρικές ενέργειες που προγραμματίζουν στο πλαίσιο της Διάσκεψης να έχουν την έγκρισή της».

Οι πέντε οργανώσεις επισημαίνουν ότι η παγκόσμια κοινότητα θα έπρεπε να πετάξει έξω τους μεγάλους ρυπαντές όχι μόνο από τη Διάσκεψη του ΟΗΕ, αλλά και από όλα τα επίπεδα χάραξης της κλιματικής πολιτικής, δηλαδή από την ίδια την Κομισιόν και όλα τα ευρωπαϊκά όργανα. Φέρνουν, μάλιστα, ως παράδειγμα τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, που πολλάκις είχε βρεθεί αντιμέτωπος με τις καταστροφικές τακτικές του λόμπι της βιομηχανίας καπνού και κατάφερε να δημιουργήσει ένα τείχος προστασίας μεταξύ της βιομηχανίας και των δημοσίων υπαλλήλων σε όλα τα επίπεδα. Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία, επισημαίνουν οι συντάκτες της έκθεσης, για τους ηγέτες των κρατών να μην μπορούν να υψώσουν ένα αντίστοιχο τείχος απέναντι στη βιομηχανία των ορυκτών καυσίμων και των άλλων μεγάλων ρυπαντών.

Οι συντάκτες της έκθεσης, αν και εκτιμούν ότι οι κυβερνήσεις είναι απίθανο να συνταχθούν με τις προτάσεις των επιστημόνων για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής, σημειώνουν ότι αυτό δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι πρέπει να χάνουν την ελπίδα τους. Στην απραξία των κυβερνήσεων, όπως σημειώνουν, η απάντηση είναι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που αναλαμβάνουν δράση.

8.12.2015 / ΒAΛΙΑ ΜΠΑΖΟΥ

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1893 στις 02-12-2015

Η Μεγάλη Μάχη που δίνει η Ρωσσία - του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η Μεγάλη Μάχη που δίνει η Ρωσσία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Σήμερα, η ταυτόχρονη επίθεση του νεοταξικού αμερικανο-ευρωενωσιακού άξονα κατά της Ελλάδας και της Ρωσσίας, οικονομικά και στρατιωτικά, θυμίζει εν πολλοίς την γεωγραφία του «Πολέμου των Πολιτισμών» στην εκδοχή του Σάμιουελ Χάντιγκτον και την στοχοποίηση του «ορθόδοξου τόξου» κατ’ αυτήν.

Εχει γίνει αισθητό, λέει ο Paul Graig Roberts, o πρώην υφυπουργός Οικονομικών επί Ρήγκαν, ότι ισχυρά κέντρα στο Πεντάγωνο και στο Στέητ Ντηπάρτμεντ, ασπάζονται αυτή την θέση  και διακατέχονται από την ρεβανσιστική μανία να δώσουν ένα "σκληρό μάθημα" στην Ρωσσία που ...είχε το θράσος να σηκώσει το ανάστημα απέναντι στην προέλαση του 4ου Ράιχ των Γκλομπαλιστών.

Η νέα αυτή τυχοδιωκτική στάση της Δύσης, από τον Λευκό Οίκο μέχρι το Βερολίνο, έγκειται στον φόβο της υπερεθνικής, νεοταξικής, ελίτ ότι το χρονοδιάγραμμα των σχεδιασμών της έχει ανατραπεί από την αντίσταση των λαών στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή και κινδυνεύει να εκτροχιαστεί εντελώς, αν ισχυροποιηθούν περαιτέρω τα αντιτιθέμενα σ’ αυτούς κέντρα ισχύος όπως η Ρωσσία, το Ιράν, ο ευρωπαϊκός Νότος κ.ά.

Στα πλαίσια αυτά, εξελίσσεται ένας σκληρός γύρος οικονομικών πιέσεων με τις απαιτήσεις της τρόϊκας στην Ελλάδα και τις κυρώσεις που πλήττουν το ρούβλι στην Ρωσσία, αλλά και στρατιωτικών απειλών στην Κριμαία και το Αιγαίο.

Τι θέλουν τα δυτικά αρπακτικά και οι στρατοκράτες του ΝΑΤΟ;

α) Να κρατήσουν υπόδουλη στον άξονά τους την Ελλάδα, μη αφήνοντάς της περιθώρια εναλλακτικής εθνικής και εξωτερικής πολιτικής με νέες συμμαχίες.

β) Να εμποδίσουν την Ρωσσία να αναδειχθεί στον ισχυρό, ανεξάρτητο πόλο που θα συσπειρώσει και θα οργανώσει την παγκόσμια αντίσταση των λαών απέναντι στον πλανητικό φασισμό και στην ερεβόφρονη, οργουελική εξουσία του.

Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι. Οι Ρώσσοι το γνωρίζουν αυτό και είναι φανερό από τις κινήσεις του τελευταίου τριμήνου ότι η ρωσσική πολεμική μηχανή έχει αναπτυχθεί και είναι σε ετοιμότητα για αποφασιστικό χτύπημα σε κάθε πρόκληση της Δύσης.

Πετρέλαια, ρούβλια και ... ΣΥΡΙΖΑ

Η σημερινή κατάσταση μετά την ουκρανική σύγκρουση, η οποία κάθε άλλο παρά εκτονώνεται, συγκρίνεται με ένα νέο «τείχος του Βερολίνου» που οδήγησε στον διχασμό της Ευρώπης και του κόσμου, όπως δήλωσε ο ίδιος ο Βλαντίμιρ Πούτιν κατά την καθιερωμένη, ετήσια, συνέντευξη Τύπου που έδωσε στα μέσα Δεκεμβρίου στο Κρεμλίνο. 

Επικρίνοντας την στάση της Δύσης, ο Ρώσσος πρόεδρος άσκησε δριμεία κριτική στην αμερικανο-γερμανική επιθετικότητα λέγοντας χαρακτηριστικά ότι φέρονται σαν «αυτοκρατορία» με έπαρση νικητών απέναντι σε «υποτελείς» που πρέπει να υπακούσουν.

Προς επίρρωση της διαπίστωσης του Πούτιν, λιγες ημέρες μετά,  ήρθε το γερμανικό Der Spiegel να προειδοποιήσει τους «υποτελείς» ότι, αν «το ρωσσικό πρόβλημα εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες» και «στην Ελλάδα έρθουν οι λάθος άνθρωποι στην εξουσία», εννοώντας βέβαια τον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρξει αναταραχή και νέα παγκόσμια κρίση... Είχε προηγηθεί μια άλλη, τεράστιας σημασίας, πρόκληση των ΗΠΑ για την οποία υπήρξε απόλυτη αποσιώπηση από τα εταιρικά ΜΜΕ.

Πρόκειται για την υιοθέτηση ενός σημαντικού νομοθετικού πλαισίου από την Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ στις 4 Δεκεμβρίου (H. Res. 758)  που είναι ένα ντε φάκτο «πράσινο φως» για τη νέα παγκόσμια σύρραξη.

Δίνει στον Αμερικανό πρόεδρο και διοικητή των ενόπλων δυνάμεων την άδεια να ξεκινήσει, χωρίς την έγκριση του Κογκρέσσου, την διαδικασία στρατιωτικής σύγκρουσης με την Ρωσσία

Απαντώντας σε μια, σχετική με την πολεμική περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ερώτηση του John Simpson από το BBC, ο Πούτιν είπε ότι το μόνο πράγμα που έκανε έως τώρα η Ρωσσία είναι να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της· δεν επιτίθεται σε κανένα, δεν έχει παρά μόνο δύο στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό, και έχει σταματήσει τις στρατηγικές πτήσεις βομβαρδιστικών από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Αντιθέτως, οι ΗΠΑ, κατά παραβίαση των διεθνών συμφωνιών, συνεχίζουν τις πτήσεις αεροσκαφών με πυρηνικές κεφαλές, έχουν στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο και ο προϋπολογισμός του Πενταγώνου είναι δεκαπλάσιος από αυτόν της Ρωσσίας. «Ποιος είναι ο επιθετικός; Εμείς; Είναι αυτό λογικό;», τόνισε ο Πούτιν. «ΟΙ ΗΠΑ αναπτύσσουν τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους τους στην Ευρώπη γύρω στα σύνορά μας και εμείς είμαστε αυτοί που επιδιώκουμε επιθετική πολιτική;», κατέληξε ο Πούτιν χειροκροτούμενος.

Βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται, όπως παρατηρεί ο αναλυτήςJames Petras, καθηγητής στο Binghamton University της Νέας Υόρκης. Ο ιδεολογικός πυρήνας της αμερικανο-γερμανικής ιμπεριαλιστικής επέκτασης και κατάκτησης στην Ευρώπη και τον Καύκασο είναι η «Ρωσσική Απειλή», ακριβώς όπως ο ίδιος λόγος χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει, από την ναζιστική Γερμανία, την κατάκτηση και κατοχή της Ελλάδας, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών, με την βοήθεια των ντόπιων συνεργατών των Ναζί, πριν από 73 χρόνια, σημειώνει ο συγγραφέας. [James Petras, The Rise of German Imperialism and the Phony «Russian Threat», www.informationclearinghouse.info, 08/12/2014].

Το κεντρικό μιλιταριστικό κίνητρο των Ναζί, το οποίο ανέλαβαν να υλοποιήσουν τα δύο τρίτα από τα επίλεκτα στρατεύματά τους, έβλεπε ανατολικά με στόχο την κατάκτηση και την καταστροφή της Ρωσσίας.

Μεταπολεμικά, ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του ’60, η Γερμανία επανέκτησε την οικονομική πρωτοκαθεδρία της στην Ευρώπη, επωφελούμενη από την αμερικανονατοϊκή υπονόμευση και περικύκλωση της Ρωσσίας, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανικών κρατών.

Μετά την πτώση του τείχους και την ένωση των δύο γερμανικών κρατών, η άνοδος της γερμανικής ισχύος  σε παγκόσμια κλίμακα δεν θα συνέβαινε ποτέ, αν το καθεστώς της Βόννης δεν είχε λεηλατήσει τα εργοστάσια, τις παραγωγικές φάρμες και, το πιο σημαντικό, τις ρωσσικές και ανατολικοευρωπαϊκές αγορές, μαζί με αρκετά εκατομμύρια εξειδικευμένους μηχανικούς, εργάτες και τεχνικούς.

Η γερμανική πολιτικο-οικονομική επέκταση μέσω των «λαϊκών εξεγέρσεων» συνοδεύτηκε σύντομα από την αμερικανική και νατοϊκή στρατιωτική επιθετικότητα –που πυροδοτήθηκε από αποσχιστικά κινήματα και στρατιωτικά πραξικοπήματα όπως στην Γιουγκοσλαβία και την Ουκρανία.

Καθένα από αυτά τα κέντρα εξουσίας, η Γερμανία και η ΗΠΑ, συμμερίζονταν την κοινή αναζήτηση μιας «νέας τάξης πραγμάτων», βασισμένης σε μια μονοπολική στρατιωτική υπεροχή και στην επιβολή της βάρβαρης νεοφιλελεύθερης πολιτικής του «Σοκ και Δέος».

Η μετατροπή της Ρωσσίας σε «failed state», παραδομένο στους ολιγάρχες, τους γκάνγκστερς και τους δυτικο-δωσίλογους που ακολούθησε την πτώση της ΕΣΣΔ –κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται στην Ελλάδα μετά το ΔΝΤ και την τρόϊκα-, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την καταστροφή που επιδίωκαν γιατί τους σταμάτησε η «απρόοπτη άνοδος του Βλαντίμιρ Πούτιν» στην εξουσία.

Ο Πούτιν με την έμπιστη ομάδα του αποδυνάμωσε τους ολιγάρχες, ξαναζωντάνεψε και αποκατέστησε την κρατική εξουσία και την οικονομική, βιομηχανική, επιστημονική, πνευματική και στρατιωτική ισχύ της Ρωσσίας μακριά από τα δυτικά κέντρα αποφάσεων.

Στην αρχή, ο Πούτιν, εξηγεί ο James Petras, «θεώρησε με περισσή αισιοδοξία» ότι η σταθεροποίηση μιας Ρωσσίας με ελεύθερη αγορά «θα ήταν καλοδεχούμενη από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε.», αποδεχόμενή την, μάλιστα, σαν ισότιμο εταίρο. Αλλά, γρήγορα, έγινε απολύτως σαφές ότι οι ΗΠΑ και η Γερμανία ήθελαν να στείλουν την Ρωσσία πίσω στο καθεστώς δουλοπαροικίας της δεκαετίας του ’90, «εξοντώνοντας τους συμμάχους της, τους εμπορικούς συνεταίρους της και τα ανεξάρτητα κράτη»..., αναζητώντας νέους κλώνους του άθλιου Γιέλτσιν.

«Το όνειρο του Χίτλερ για την κατάκτηση της Ανατολής μέσω μιας μονοπολικής στρατιωτικής δύναμης έχει τώρα, υπό την Γερμανίδα πρωθυπουργό Άγγελα Μέρκελ, πάρει την μορφή της κατάκτησης “αθέατα” της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης, με οικονομικό εκβιασμό των Βαλκανίων, και με βίαια πραξικοπήματα στην Ουκρανία και την Γεωργία», τονίζει χαρακτηριστικά ο James Petras.

Είναι φανερό ότι «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη τ' άλλαξε, μήτε την κεφαλή του», ότι τα δυτικά όρνεα, που έκαναν πάνω στις στάχτες του Βυζαντίου το «διδακτορικό» τους στην αποικιοκρατία για να κουρσέψουν αργότερα ολάκερο τον πλανήτη, ακολουθούν τα ίδια βήματα απέναντι στην «Ρωσσική Απειλή». Ζούμε μια επανάληψη του ίδιου δόγματος, που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ για να εξασφαλίσει την υποστήριξη από τους Γερμανούς καπιταλιστές, τους τραπεζίτες και τους φιλοναζί συνεργάτες πέραν του Ατλαντικού για να ανοίξει το ανατολικό μέτωπο, το 1941.

Η νεοταξική αμερικανική και γερμανική ελίτ και οι banksters πιστεύουν ότι, αν εξουδετερώσουν την Ρωσσία και τον Πούτιν, θα μπορέσουν να περικυκλώσουν την Κίνα και να εδραιώσουν την Νέα Τάξη τους στον πλανήτη.

Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών, στις 18 Νοεμβρίου, η σημαντική απόφαση H.Res.758 που προσκομίστηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων περιγράφει την Ρωσσία ως «Επιθετικό Κράτος», ζητώντας στρατιωτική δράση εναντίον της.

Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με έναν «Ψυχρό Πόλεμο» αλλά με κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και ανεξέλεγκτο. Καμμιά από τις εγγυήσεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν ισχύει.

Το Δόγμα του νέου Παγκόσμιου Πολέμου - Το χρονοδιάγραμμα των εξελίξεων

Είναι γεγονός ότι τελευταία έχει επέλθει μια ρήξη στις σχέσεις Ανατολής και Δύσης, η οποία συνοδεύεται από ακραία πολεμική προπαγάνδα και τα Ηνωμένα Έθνη κάνουν πως δεν βλέπουν τα εκτεταμένα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει η αμερικανο-νατοϊκή στρατιωτική μηχανή.

Προειδοποίηση για το ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια επικίνδυνη κλιμάκωση της αμερικανορωσσικής σύγκρουσης είχε κάνει από πέρσι, μέσω των στηλών της εφημερίδας Financial Times, ο καθηγητής γεωπολιτικών συγκρούσεων Dennis Sandole του πανεπιστημίου George Mason των ΗΠΑ (www.ft.com, 16/8/2014).

Eίχε προηγηθεί ένα κυνικό δημοσίευμα των New York Times (13/6/2014, www.nytimes.com), με τίτλο "Τhe Lack of Major Wars May Be Hurting Economic Growth" το οποίο προσπαθεί να περάσει την αντίληψη ότι, αν η Δύση αποφασίσει να προχωρήσει σε μια νέα σύρραξη στο μοντέλο του β' παγκ. πολέμου, τότε θα ξεπεραστεί η οικονομική κρίση, θα διαγράψουν δυναμικά, έτσι, οι ΗΠΑ το Υπερ-χρέος των 3 τρις δολλαρίων που χρωστούν στην Κίνα και άλλες χώρες, θα έλθει οικονομική ανάπτυξη και στο τέλος θα επικρατήσει παγκόσμια ευημερία.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των εξελίξεων που αποκάλυψε τοCentre for Research on Globalization (05/12/2014), τον Μάϊο του 2014, ο Νόμος Αποτροπής της Ρωσσικής Επιθετικότητας (RAPA) που εισήχθη στην αμερικανική Γερουσία (S 2277) νομοθετεί την στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών και:

Διατάσσει τον Πρόεδρο: (1) να εφαρμόσει ένα σχέδιο για την αύξηση της υποστήριξης των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στις ένοπλες δυνάμεις της Πολωνίας, της Εσθονίας, της Λιθουανίας και της Λετονίας, και άλλων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, και (2) διατάσσει τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ να ζητήσει την εξέταση μόνιμης στάθμευσης στρατευμάτων του ΝΑΤΟ σε αυτές τις χώρες.

Επίσης διατάσσει τον Πρόεδρο να υποβάλει ένα σχέδιο στο Κογκρέσο για την επιτάχυνση των προσπαθειών πυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.

Το ψήφισμα S 2277 εστάλη στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας για αναθεώρηση, αλλά οι βασικές προτάσεις του βρίσκονται ήδη στο στάδιο της εφαρμογής.

Η φιγούρα του Dr Strangelove (Πήτερ Σέλλερς), πρώην Ναζί επιστημόνα και συμβούλου του Αμερικανού προέδρου, σε αναπηρική καρέκλα [όπως ο σημερινός Οικονομικός Φύρερ της Ευρώπης Δρ Σόϊμπλε] στην αξεπέραστη αντι-ψυχροπολεμική κωμωδία του Στάνλεϋ Κιούμπρικ "S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα" με πολλούς συμβολισμούς από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Στα μέσα Ιουλίου, ο διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη στρατηγός Philip Breedlove [σ.σ.: το όνομα του οποίου θυμίζει συμπτωματικά τον Dr Strangelove (Πήτερ Σέλλερς), πρωταγωνιστή της γνωστής ταινίας του Κιούμπρικ, της οποίας το σενάριο σατίριζε τους πολεμοκάπηλους του Πενταγώνου που ήθελαν να ρίξουν ατομικές βόμβες στην Μόσχα], σε συνεννόηση με το Πεντάγωνο και το υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας, ζήτησε:

«Την δημιουργία μιας βάσης στην Πολωνία με αρκετά όπλα, πυρομαχικά και άλλα εφόδια για να στηριχθεί η ταχεία ανάπτυξη χιλιάδων στρατευμάτων εναντίον της Ρωσίας». (Russia Today, 24 Ιουλίου 2014).

Σύμφωνα με τον στρατηγό Breedlove, το ΝΑΤΟ χρειάζεται «βάση με εφόδια και δυνατότητες, έτοιμη να δεχθεί ταχέως αναπτυσσόμενες δυνάμεις» και « να συστήσει την αποθήκευση προμηθειών - όπλων, πυρομαχικών και τροφίμων - στο αρχηγείο που θα στηρίξουν μια ξαφνική εισροή χιλιάδων νατοϊκών στρατευμάτων» (Times, 22 Αυγ 2014).

Το «Σενάριο Blitzkrieg» του Breedlove -που θα μπορούσε ίσως να οδηγήσει σε στρατιωτική κλιμάκωση- επαναβεβαιώθηκε κατά τη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ τον Σεπτέμβριο στην Ουαλία. Εκεί αποφασίστηκε το αποκαλούμενο σχέδιο δράσης του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η Σύνοδος Κορυφής της Ουαλίας είχε δώσει το «πράσινο φως».

Μόλις ένα μήνα αργότερα, τον Οκτώβριο, στις χώρες της Βαλτικής πραγματοποιήθηκαν αμερικανο-νατοϊκές στρατιωτικές ασκήσεις. Στις αρχές Νοεμβρίου, έγινε και δεύτερος γύρος  ασκήσεων τόσο στα κράτη της Βαλτικής, όσο και της Ανατολικής Ευρώπης.

Ως μέρος αυτής της ευρύτερης προσπάθειας, οι νατοϊκές στρατιωτικές ασκήσεις Iron Sword 2014 –στις οποίες συμμετείχαν εννέα χώρες-μέλη της Ατλαντικής Συμμαχία- ξεκίνησαν στη Λιθουανία στις αρχές Νοεμβρίου:

«Αμερικανικά τάνκς αντήχησαν στην Λιθουανία ως επίδειξη δύναμης προς τη Ρωσία ότι δεν είναι καλοδεχούμενη στην περιοχή».

Οι στρατιωτικές ασκήσεις στρέφονται ρητά κατά της Ρωσίας. Σύμφωνα με τη Μόσχα, αυτές συνίσταντο στην «αυξανόμενη ετοιμότητα λειτουργίας» καθώς και τη μεταφορά νατοϊκής «στρατιωτικής υποδομής στα ρωσικά σύνορα».

Σε απάντηση στις κινήσεις του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, η Ρωσική Ομοσπονδία πραγματοποίησε επίσης στις αρχές Νοεμβρίου εκτεταμένα παίγνια πολέμου στη θάλασσα του Barent. Οι ρωσικές ασκήσεις συνίσταντο σε δοκιμή «ολόκληρης της πυρηνικής τριάδας της, που αποτελείται από στρατηγικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα, υποβρύχια» και τον «διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο Topol-M, που εκτοξεύθηκε από το Plesetsk στην περιοχή του Aρχαγκέλσκ» την 1η Νοεμβρίου.

Αλλά, από τον περασμένο Δεκέμβριο, η Αμερική είναι πραγματικά επί ποδός πολέμου. Με βάση το σενάριο του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου που έχει στο συρτάρι του το Πεντάγωνο εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, η στρατιωτική δράση εναντίον της Ρωσίας εξετάζεται πλέον σε «επιχειρησιακό επίπεδο». Επίσης, τόσο η Γερουσία, όσο και η Βουλή έχουν θεσπίσει νομοθεσία που κατοχυρώνει την διασφάλιση της νομιμότητας για την διεξαγωγή ενός πολέμου εναντίον της Ρωσίας.

Η υιοθέτηση ενός μεγάλου τμήματος της νομοθεσίας από την αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων στις 4 Δεκεμβρίου (House Resolution 758) δίνει (εν αναμονή της ψηφοφορίας στη Γερουσία) ντε φάκτο το «πράσινο φως» στον πρόεδρο των ΗΠΑ και αρχιστράτηγο να ξεκινήσει -χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου - την διαδικασία στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Η παγκόσμια ασφάλεια βρίσκεται σε κίνδυνο. Αυτή η ιστορική ψηφοφορία -που μπορεί να επηρεάσει τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως- δεν έχει προβληθεί καθόλου σχεδόν από τα ΜΜΕ. Υπάρχει απόλυτη σιωπή των μέσων ενημέρωσης.

Όποια και νάναι τα πιθανά οικονομικά πλεονεκτήματα μιας τέτοιας σύγκρουσης, με βάση την εμπειρία του παρελθόντος, σήμερα οι υπολογισμοί πρέπει να γίνονται με διαφορετικό τρόπο γιατί οι τεχνολογίες του πολέμου έχουν γίνει απείρως πιο καταστροφικές και, έτσι, μια μεγάλης κλίμακας παγκόσμια σύγκρουση μπορεί να είναι το τέλος του πολιτισμού.

Ο κόσμος βρίσκεται σε επικίνδυνο σταυροδρόμι. Η Μόσχα έχει ήδη δείξει ότι θα απαντήσει δυναμικά στις απειλές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αφού τα σύνορά της απειλούνται.

Στις 3 Δεκεμβρίου, το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανακοίνωσε την έναρξη της λειτουργίας της νέας στρατιωτικο-πολιτικής δομής που θα αναλάβει δράση στην περίπτωση του πολέμου.

Η Ρωσία εγκαινίασε το νέο κέντρο εθνικής άμυνας, με ισχύ πολλαπλάσια του αμερικανικού Πενταγώνου, που σκοπό έχει την παρακολούθηση των απειλών κατά της εθνικής ασφάλειας σε καιρό ειρήνης, αλλά θα αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας σε περίπτωση πολέμου. (RT, 3η Δεκεμβρίου 2014).

Χωρίς αμφιβολία, σε κατάσταση πολιορκίας σήμερα, η Ρωσσία θα υποχρεωθεί να κάνει ξανά θυσίες αλλά στο τέλος ελπίζουμε όλοι ότι θα νικήσει, ακριβώς όπως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο ρωσσικός λαός ανέτρεψε την πολεμική καταιγίδα μετά το Στάλινγκραντ. Το ίδιο και τώρα, θα επιβιώσει, θα μεγαλουργήσει και θα γίνει ξανά φάρος ζωής και ελπίδας για όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται να αποκρούσουν την επιβολή της νατοϊκής και γερμανο-ευρωενωσιακής, στρατιωτικής και οικονομικής, τυραννίας σε όλο τον κόσμο.

*Δημοσιεύθηκε στο  Hellenic Nexus τ.93, Φεβρουάριος 2015

ΣΧΟΛΙΟ:Ο πυρηνικός πόλεμος εκτιμάται να γίνει περίπου το 2030. Θα πέσουν ατομικές βόμβες σε Παρίσι, Λονδίνο, Ν. Υόρκη, Λος Άντζελες και άλλου.
Μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα που θα έχει εκατοντάδες εκατομυρίων νεκρούς, ασθενείς και πεινασμένους, θα ολοκληρωθεί ή καταστροφή του πολιτισμού με τεράστιες πλημμύρες και βυθισεις πολλών χωρών κάτω από τα νερά των ωκεανών. Από το 2030 έως το ολοκληρωτικό τέλος που θα λάβει χώρα Περί το 2045 η δυστυχία και ο πόνος στον πλανήτη δεν θαχει προηγούμενο.