Η Ελλάδα έβδομη χώρα σε όλο τον κόσμο στην σαρκοφαγία

Οι Ελληνες ξεπέρασαν τους Αμερικανούς στην κατανάλωση κόκκινου κρέατος

Η Ελλάδα κατατάσσεται έβδομη χώρα σε όλο τον κόσμο στην κατανάλωση κόκκινου κρέατος, ξεπερνώντας ακόμη και τους... Αμερικανούς! Τα στοιχεία παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Χημείας, όπου αναφέρθηκε, χαρακτηριστικά, ότι κάθε Έλληνας καταναλώνει 100 κιλά κρέας, κατά μέσο όρο το χρόνο, όταν ο κάθε κάτοικος των ΗΠΑ φτάνει τα 88 κιλά.

Τα στοιχεία παρουσίασε απόψε στη Θεσσαλονίκη ο ομότιμος καθηγητής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Αντώνης Καφάτος, στη διάρκεια εκδήλωσης, με θέμα: «Τα trans – λιπαρά οξέα στη διατροφή μας», που διοργάνωσε Το Εργαστήριο Χημείας και Τεχνολογίας Τροφίμων του Τμήματος Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το Περιφερειακό Τμήμα της Ένωσης Ελλήνων Χημικών.

Όπως είπε ο κ. Καφάτος η κατά κεφαλή κατανάλωση κρέατος στην Κρήτη, το 1960, ήταν μόλις 35 γραμμάρια την ημέρα, ενώ από τις μελέτες του Ινστιτούτου "Ροκφέλερ", το 1948 και αργότερα το 1960, από τον Αμερικανό βιοχημικό, Ancel Keys, διαπιστώθηκε ότι η μέση κατανάλωση ελαιολάδου από τους Κρήτες ήταν 120 γραμμάρια και το 29% της ενέργειας που έπαιρναν καθημερινά προερχόταν από μονοακόρεστα λιπαρά οξέα.

Επίσης, πριν από 50 χρόνια η κύρια πηγή λιπαρών στον ελληνικό πληθυσμό ήταν το ελαιόλαδο και οι ξηροί καρποί, ενώ τα λιπαρά από κρέας, γαλακτοκομικά, αβγά, ψάρια και θαλασσινά, ήταν περιορισμένα, λόγω των οικονομικών δυσχερειών, αλλά κυρίως λόγω των νηστειών της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60 η πλειοψηφία των κατοίκων στην Ελλάδα (ποσοστό 60% του πληθυσμού) τηρούσε με ευλάβεια και ακρίβεια όλες τις νηστείες, για 180 ημέρες το χρόνο!

«Δυστυχώς το άριστο διαιτολόγιο των Κρητών της δεκαετίας του 1960 αλλοιώθηκε τις επόμενες δεκαετίες, με την παραγωγή και εισαγωγή πλήθους επεξεργασμένων τροφίμων και μαργαρινών που διατίθενται στις υπεραγορές, στα ταχυεστιατόρια και τα περίπτερα κάθε γειτονιάς», επισήμανε ο κ. Καφάτος.

Οπως αποκαλύπτεται από τις έρευνες, οι αλλαγές στο διαιτολόγιο των Κρητών επιβεβαιώθηκε με περιοδικές αναλύσεις του υποδορίου λίπους, σε λιπαρά οξέα, καθώς και με την επιδημική έξαρση της παχυσαρκίας τα τελευταία 40 – 50 χρόνια σε ενήλικες, αλλά και παιδιά.

Οπως είπε κ. Καφάτος το ποσοστό λίπους, από κορεσμένα λιπαρά οξέα, φθάνει σήμερα στα επίπεδα των ΗΠΑ και της Βόρειας Ευρώπης (15-18%).

«Η περιεκτικότητα πολλών τροφίμων σε λιπαρά αποδεικνύεται με αναλύσεις, είναι εξαιρετικά δυσμενής και προάγει τα χρόνια νοσήματα, όπως τα καρδιοαγγειακά και τους περισσότερους καρκίνους», υπογράμμισε ο ομότιμος καθηγητής.

Τα περισσότερα παγωτά δεν περιέχουν γάλα

Τον κώδωνα του κινδύνου για δυνητικά επικίνδυνα παγωτά για τη δημόσια υγεία, έκρουσε ο κ. Καφάτος που συνέστησε την προσοχή των καταναλωτών.

«Τα περισσότερα παγωτά δεν είναι γαλακτοκομικά προϊόντα, γιατί το πρώτο συστατικό τους είναι το λάδι της ινδικής καρύδας (κορεσμένο κατά 80%), το δεύτερο συστατικό είναι η ζάχαρη και το τρίτο αποβουτυρωμένη σκόνη γάλακτος. Ακολουθούν δεκάδες πρόσθετων ουσιών», τόνισε.

Ακόμα προειδοποίησε ότι τα πατατάκια – τσιπς, που – όπως είπε – εκτός από το πολύ αλάτι περιέχουν μεγάλη ποσότητα κακής ποιότητας λιπαρών. «Επίσης, στην έκθεσή τους σε υψηλές θερμοκρασίες παράγεται η τοξική ουσία ακρυλαμίδη, που είναι εξαιρετικά αθηρογόνος και καρκινογόνος», τόνισε.

Καταλήγοντας, επισήμανε ότι οι μαργαρίνες που κυκλοφόρησαν από τα μέσα του περασμένου αιώνα στην Ελλάδα, ήταν υψηλής περιεκτικότητας σε τρανς – λιπαρά, που έφθαναν το 15%.

«Τα τελευταία 10 με 15 χρόνια η βιομηχανία ελάττωσε τα τρανς, κάτω από το 1%, αλλά αύξησε την περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά οξέα, κατά περίπου 18%, για να είναι σε στερεή μορφή στη συνήθη θερμοκρασία», είπε και χαρακτήρισε άμεσης προτεραιότητας την εκπαίδευση του Έλληνα καταναλωτή, από την παιδική ηλικία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια εσωτεριστική προσέγγιση υπέρ της χορτοφαγίας - Omraam Mikhael Aivanhov

Γιατί να μην τρώμε κρέας - Omraam Mikhael Aivanhov. "Χράνι Γιόγκα: Το γιόγκα της Διατροφής". Μια εσωτεριστική προσέγγιση υπέρ της χορτοφαγίας

 τόμος XVI, σ. 63-68     Σέβρες (Παρίσι) 14 Νοεμβρίου 1945  

Μπορεί κανείς να είναι ένας φιλόσοφος και να θέλει να περνάει μέρα νύχτα μπροστά στα βιβλία... μπορεί να είναι τρομερά ερωτευμένος με μία γυναίκα ή έναν άνδρα... όμως η στιγμή έρχεται πάντα όπου είναι κανείς υποχρεωμένος να εγκαταλείψει τα βιβλία του, ή το πρόσωπο που αγαπάει, για να φάει. Όμως, αν και οι άνθρωποι τρώνε τρεις ή τέσσερις φορές την ημέρα, ή και περισσότερο ακόμα, δεν κατάλαβαν ποτέ αληθινά την έννοια της λέξης «τροφή» σε όλα τα επίπεδα.

Η τροφή είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλατύ, γιατί δεν περιορίζεται μόνον στα τρόφιμα και στα ποτά που καταναλώνουμε. Η τροφή, αφορά εξ ίσου τους ήχους, τα αρώματα, τα χρώματα. Τα όντα του αόρατου κόσμου για παράδειγμα έχουν ιδιαίτερα τη δυνατότητα να τρέφονται με αρώματα. Η συνήθεια να καίνε λιβάνι μέσα στις εκκλησίες για παράδειγμα, προέρχεται από αυτή την πολύ αρχαία γνώση ότι τα φωτεινά πνεύματα έλκονται από τις αγνές μυρωδιές, σαν αυτή του λιβανιού, ενώ τα κατα­χθόνια πνεύματα έλκονται από τις έντονες δυσοσμίες. Οι ήχοι και τα χρώματα είναι επίσης μία τροφή για τα αόρατα πνεύμα­τα και μπορούν λοιπόν να χρησιμοποιηθούν στο να τα έλξουν. Να γιατί, πολύ συχνά, παρουσιάζουν τους αγγέλους παίζοντας black μουσική και ντυμένους με ενδύματα σε ουράνια χρώματα.

Εγράφη στα Ιερά Βιβλία: «Είσθε Ναοί του Ζώντος Θεού». Δεν πρέπει λοιπόν να βρωμίζει κανείς αυτό το ναό με βρώμικες τρο­φές. Αν οι άνθρωποι γνώριζαν μέσα σε ποιά ουράνια πνευματικά εργαστήρια δημιουργήθηκαν, θα ήσαν πολύ πιο προσεκτικοί απέναντι στο ποιά τροφή μπαίνει στην κατασκευή αυτού του ναού ό­που ο ίδιος ο Θεός πρέπει να έρθει να κατοικήσει. Δυστυχώς, τρώγοντας κρέας, η πλειονότητα των ανθρώπων μοιάζει περισ­σότερο με ένα νεκροταφείο γεμάτο πτώματα απ' ό,τι μ' ένα ναό.

Κάθε όν, ζώο ή άνθρωπος, ωθείται να επιλέγει αυτή ή την άλ­λη τροφή, κι αυτή η επιλογή είναι πάντοτε πάρα πολύ σημαίνου­σα. Αν θέλετε να ξέρετε ποιά είναι τα αποτελέσματα της κρεοφα­γίας, απλά πηγαίνετε να επισκεφθείτε ένα ζωολογικό κήπο και θα λάβετε αμέσως όλες τις αναγκαίες πληροφορίες. Άλλωστε δεν είναι μάλιστα καν αναγκαίο να πάτε μέχρι τους ζωολογικούς κή­πους για να κάνετε αυτή τη διαπίστωση. Βρίσκει κανείς μέσα στον κόσμο ένα σωρό είδη ανθρώπων που μοιάζουν με διάφορα ζώα, κι ακόμα και με τα ζώα που δεν βρίσκονται στα ζωολογικά πάρκα, όπως τα μαμούθ, οι δεινόσαυροι και πολλά άλλα προϊστο­ρικά τέρατα. Αλλά ας παραμείνουμε καλόκαρδοι κι ας μείνουμε μόνο στους ζωολογικούς κήπους. Θα διαπιστώσετε εκεί ότι τα μεγάλα σαρκοφάγα είναι ζώα πολύ άγρια και ότι διαχέουν γύρω τους μία απαίσια οσμή, ενώ τα χορτοφάγα έχουν συμπεριφορές πολύ πιο ειρηνικές. Η τροφή που απορροφούν δεν τα ωθεί να γί­νουν ούτε βίαια, ούτε επιθετικά, ενώ το κρέας κάνει τα σαρκοφά­γα να είναι εξαιρετικά ευερέθιστα. Είναι ακριβώς το ίδιο και με τους ανθρώπους που τρώνε κρέας, αυτοί έλκονται πολύ πιο εύ­κολα προς μία συμπεριφορά καταστρεπτική.

Πρέπει ακόμα να γνωρίζετε ότι όταν οδηγούν τα ζώα στα σφα­γεία, αυτά διαισθάνονται έντονα τον κίνδυνο, ξέρουν τι τα περιμένεικαι νοιώθουν βαθύ φόβο. Αυτός ο φόβος προκαλεί μεγάλες διαταραχές στη λειτουργία των αδένων τους οι οποίοι εκκρίνουν εξαιτίας αυτής της έντονης ταραχής ένα αληθινό δηλητήριο. Τίποτε δεν μπορεί να εξαλείψει αυτό το φοβερό δηλητήριο που επικάθεται στον οργανισμό αυτού που τρώει το κρέας τους και ασφαλώς η παρουσία του δηλητηρίου αυτού δεν είναι καθόλου ω­φέλιμη ούτε για την υγεία του ανθρώπου αλλά ούτε και για τη μα­κροζωία του.

Η διαφορά ανάμεσα στη φυτικής προέλευσης τροφή και την τροφή που αποτελείται από κρέας ζώων έγκειται επίοτίς στην ποσότητα ηλιακής ακτινοβολίας που αυτά τα δύο είδη τροφής περιέχουν. Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι τόσο πολύ εμποτισμένα από ηλιακό φως που σχεδόν θα μπορούσε κανείς να πει ότι απο­τελούν μία συμπύκνωση του φωτός. Όταν τρώει κανείς ένα φρούτο ή ένα λαχανικό, απορροφάει ηλιακό φως που έχει αποθηκευτεί εκεί και αυτό το φως δεν αφήνει κατάλοιπα.

Ενώ το κρέας είναι σχετικά φτωχό σε περιεκτικότητα ηλιακού φωτός, να γιατί και σαπίζει πολύ γρήγορα. Έτσι, κάθε τι που σαπίζει και χαλάει πολύ γρήγορα είναι βλαβερό για την υγεία. Πέρα απ’ όλα αυτά, θα πρέπει ακόμα να ξέρετε πως κάθε τι που τρώμε σαν τροφή, που εισάγουμε στον οργανισμό μας, γίνεται μέσα μας σαν ένα εί­δος κεραίας που λαμβάνει, που έλκει δονήσεις εντεΛώς καθορι­σμένες. Αυτός είναι και ο λόγος που η κατανάλωση κρέατος κάνει να συνδέονται οι άνθρωποι με τον αστρικό κόσμο. Μέσα στο αστρικό επίπεδο βρίθουν οι οντότητες που αλληλοσπαράζονται, που αλληλοξεσκίζονται ακριβώς σαν τα θηρία και έτσι, τρώγοντας κρέας, ο άνθρωπος βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με το φόβο, τη σκληρότητα, τη φιληδονία των ζώων αυτών. Αυτός που τρώει κρέας διατηρεί μέσα στο σώμα του έναν αόρατο σύνδεσμο με τον κόσμο των ζώων και θα αισθανόταν ο ίδιος τρόμο αν μπο­ρούσε να δει με τα μάτια του τα χρώματα της αύρας του.

Σκοτώνοντας τα ζώα για να τραφούν, οι άνθρωποι τους αφαι­ρούν το δικαίωμα ζωής και εξέλιξης. Κάθε άνθρωπος συνοδεύε­ται έτσι από τις ψυχές όλων εκείνων των ζώων των οποίων έφαγε τη σάρκα. Παρότι η ψυχή των ζώων δεν είναι σαν την ψυχή των ανθρώπων, πρέπει να γνωρίζετε ότι τα ζώα επίσης έχουν μία ψυ­χή. Αυτός που κατανάλωσε τη σάρκα ενός ζώου είναι υποχρεω­μένος να υπομένει την παρουσία αυτού του ζώου με κάποιο τρό­πο μέσα του και αυτή η παρουσία εκδηλώνεται με καταστάσεις που ανήκουν ξεκάθαρα στον κόσμο των ζώων. Να γιατί, πολλές από τις εκδηλώσεις των ανθρώπων δεν ανήκουν στην πραγματι­κότητα στο ανθρώπινο βασίλειο, αλλά στο ζωικό βασίλειο. Ο αλη­θινός άνθρωπος δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί.

Η τροφή που απορροφάμε πηγαίνει στο αίμα μας και από εκεί έλκει στοιχεία και δυνάμεις από εντελώς συγκεκριμένες οντότη­τες. Εγράφη στα Ευαγγέλια: «Εκεί όπου υπάρχουν πτώματα, εκεί μαζεύονται οι γύπες» Και αυτό είναι αληθινό και για τους τρεις κόσμους: τον φυσικό (υλικό επίπεδο), τον αστρικό (συναισθηματι­κό επίπεδο) και τον νοητικό (επίπεδο σκέψεων). Αν λοιπόν επιθυ­μείτε να είσθε υγιείς και στους τρεις κόσμους, μην έλκετε τα όρνεα εξ αιτίας των πτωμάτων. Ο Ουρανός δεν εκδηλώνεται μέσα από ανθρώπους που έχουν αφεθεί να πλημμυρίσουν από ακα­θαρσίες υλικές, αστρικές και νοητικές.

Το κρέας αντιστοιχεί λοιπόν σε ένα ιδιαίτερο στοιχείο του τομέα των σκέψεων, του τομέα των συναισθημάτων αλλά και αυτού των πράξεων. Αν για παράδειγμα ονειρευτείτε ότι τρώτε κρέας, θα πρέπει να είστε κατόπιν πολύ προσεκτικός, άγρυπνος, γιατί αυτό δείχνει ότι σύντομα θα εκτεθείτε σε συγκεκριμένους κινδύ­νους, τάσεις ή και πειρασμούς: ίσως στο να φερθείτε βίαια, ίσως στο να εγκαταλειφθείτε στη φιληδονία ή σε εγωιστικές και άδικες σκέψεις, γιατί το κρέας αντιπροσωπεύει όλα αυτά τα στοιχεία: τη βία στο υλικό επίπεδο, τη φιληδονία στο αστρικό επίπεδο και τον εγωισμό στο νοητικό επίπεδο.

 Οι άνθρωποι σκοτώνουν τα ζώα, όμως η φύση είναι ένας ορ­γανισμός και δολοφονώντας τα ζώα είναι σαν να αγγίζουν ορι­σμένους αδένες αυτού του μεγάλου οργανισμού. Τη στιγμή εκεί­νη, οι λειτουργίες του υπόκεινται σε μεταβολές και λίγο καιρό αρ­γότερα ο πόλεμος ξεσπάει κάπου μεταξύ των ανθρώπων. Ναι, γιατί έσφαξαν εκατομμύρια ζώα για να τα φάνε αγνοώντας τελεί­ως ότι όλα αυτά τα ζώα βρίσκονται σε σύνδεσμο με τους ανθρώπους και ότι ένα σωρό άνθρωποι κατόπιν θα πρέπει με τη σειρά τους να πεθάνουν εξ αιτίας αυτού του γεγονότος. Σκοτώνοντας τα ζώα, σκοτώνει κανείς τους ανθρώπους. Όλοι μιλάνε για την ει­ρήνη λέγοντας ότι επιτέλους πρέπει να βρεθούν οι τρόποι για να βασιλεύσει αυτή πάνω στη γη, ότι οι πόλεμοι πρέπει να σταματή­σουν ... Όμως οι πόλεμοι θα συνεχιστούν όσο οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να σκοτώνουν τα ζώα για τροφή τους, γιατί σκοτώνοντας τα, οι άνθρωποι καταστρέφουν ταυτόχρονα κάτι μέσα στην ίδια τη ζωή τους.
 

 Φαινομενικά, οι πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων, οφείλονται σε αιτίες οικονομικές, κοινωνικές ή πολιτικές, όμως στην πραγματι­κότητα, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα όλης αυτής της μαζικής παγκόσμιας σφαγής των ζώων. Ο νόμος της δικαιοσύνης είναι αμείλικτος και αναγκάζει την ανθρωπότητα να πληρώνει την εγκλη­ματικότητα της απέναντι στα ζώα, χύνοντας τόσο αίμα όσο αίμα των ζώων οι άνθρωποι χύνουν για να ικανοποιηθούν. Πόσα εκα­τομμύρια και εκατομμύρια λίτρα αίματος χύνονται κάθε τόσο πά­νω στη γη, ζητώντας από τον Ουρανό δικαίωμα εκδίκησης! Η εξάτμιση αυτού του αίματος όχι μόνο έλκει μικρόβια, αλλά δισεκα­τομμύρια καταχθόνιες οντότητες και στοιχειά από τα αόρατα επί­πεδα.

ΠΗΓΗ: http://humanisticecology.blogspot.com.es/2010/09/blog-post_28.html

 Ειρήνη, Αγάπη, Αρμονία

 

Mνήμες για χρήση προεκλογική του Χρήστου Γιανναρά

 

Mνήμες για χρήση προεκλογική

του Χρήστου Γιανναρά 

Η δοκιμασία που ζούμε στην Eλλάδα σήμερα έχει, ίσως, και κάποιες θετικές πτυχές – έτσι συμβαίνει με κάθε καταστροφή. Mοιάζει τελευταία να μεγαλώνει ο αριθμός των ανθρώπων που ψάχνουν, με σοβαρότητα και συνέπεια, απάντηση στο ερώτημα: Γιατί, διακόσια χρόνια τώρα, θέλουμε να γίνουμε ένα σωστά οργανωμένο, λειτουργικό, προηγμένο ευρωπαϊκό κράτος – και δεν τα καταφέρνουμε. Tι φταίει, ποιος μας εμποδίζει, πού σκοντάφτουμε.

Ξέρουμε ότι την ύπαρξη του κράτους μας την οφείλουμε, σε μεγάλο βαθμό, στον «φιλελληνισμό» της Δύσης. Bέβαια, ο δυτικός φιλελληνισμός αφορούσε (αποκλειστικά) στην αρχαία Eλλάδα: «Eλληνες» ονόμαζαν οι Δυτικοί (και ονομάζουν) μόνο τους αρχαίους. Tους Eλληνόφωνους, τους κάτω από τον τουρκικό ζυγό, τους αποκαλούσαν στη Δύση «Γραικούς». H λέξη σήμαινε, με αξιολογικά αρνητική, περιφρονητική σημασία, τον ετερόδοξο, τον σχισματικό, περίπου τον εξωμότη – και ταυτόχρονα τον ακαλλιέργητο, τον πολιτισμικά υποδεέστερο.

Oλόκληρο τον «μέγα κόσμο» της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης» η μεσαιωνική και νεώτερη Δύση τον είχε με πάθος δυσφημήσει, τον αποκαλούσε με το ψευδώνυμο εφεύρημα του 16ου αιώνα (από τον Iερώνυμο Wolff) «Bυζάντιο»: Hταν η αυτοκρατορία των «Γραικών», θανάσιμα μισητός αντίπαλος για τη Δύση – όπως φρικιαστικά καταδείχθηκε και με τη λεηλασία, σφαγή, καταστροφή της Kωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204.

Ως το 18ο και 19ο αιώνα, η δυτική διανόηση εκφραζόταν μόνο με σαρκασμούς, λοιδορίες, ύβρεις για το «Bυζάντιο» και τα υπολείμματα των Γραικών στον βαλκανικό νότο και τη Mικρασία – ο Bολταίρος, ο Mοντεσκιέ, ο Λεμπώ, ο Γίββων. O φιλελληνισμός που γεννήθηκε στη Δύση με αφορμή την επανάσταση του 1821, μάλλον πρέπει να προήλθε από την έκπληξη, τον θαυμασμό, τη συγκίνηση που προκαλούσε το γεγονός ότι οι «εκβαρβαρωμένοι» (όπως προπαγανδιζόταν επί αιώνες στη Δύση) Γραικοί εμφανίστηκαν απρόσμενα με αρετές, ιδεώδη και ηρωισμό αντάξιο των αρχαίων κατοίκων της γης τους.

Tο ρεύμα του φιλελληνισμού στον 19ο αιώνα είναι αδύνατο να κατανοηθεί χωρίς τη δεδομένη (διατυπωμένη από τον 13ο κιόλας αιώνα) βουλιμική αξίωση των βαρβαρικών (τότε) αντιπάλων της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης» να είναι αυτοί, και όχι οι Γραικοί, οι συνεχιστές της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς. Mε αυτονόητη αυτή την παγιωμένη στη Δύση πεποίθηση, ήταν λογική και η πολιτική προέκτασή της με αφορμή την ελληνική επανάσταση: Oπως ανέλαβε η Δύση να επανεκδώσει και αξιοποιήσει τα κείμενα της ελληνικής κλασικής αρχαιότητας, έτσι ήταν φυσικό να αναλάβει, σαν δική της ιστορική αρμοδιότητα και πολιτισμική ευθύνη, την επανίδρυση - επανένταξη της ελληνικής παρουσίας στο γίγνεσθαι της Iστορίας. Nα ευνοηθεί λοιπόν η δημιουργία ενός ελάχιστου κρατικού μορφώματος, στη γεωγραφική έκταση που όριζαν τα πανεύφημα αρχαιοελληνικά τοπωνύμια: Aθήναι, Θήβαι, Πλαταιαί, Xερώνεια, Δελφοί, Kόρινθος, Aργος, Mυκήναι, Eπίδαυρος, Tεγέα, Σπάρτη, Oλυμπία, Aχαΐα.

Bέβαια, γι’ αυτή τη παλιγγενεσία οι Γραικοί έβαλαν το αίμα, όμως η Δύση πίστευε ότι έβαζε το «πνεύμα»: Tην οργανωτική δομή, τους θεσμούς, τον απαραίτητο οικονομικό δανεισμό, ακόμα και τα φυσικά πρόσωπα για να επιτροπεύουν την Eλλάδα ως δυτικό προτεκτοράτο – τη βαυαρική αντιβασιλεία αρχικά, έναν Bαυαρό βασιλέα στη συνέχεια, έξι Δανούς βασιλείς μετά, του οίκου των Oλντενμπουργκ, ώς το 1974. Eδαφικά περιορισμένο στη δυτική μόνο όχθη του Aιγαίου, οικονομικά απόλυτα εξαρτημένο από τη Δύση και θεσμικά παντελώς μεταπρατικό (διοίκηση, παιδεία, Δίκαιο, Tέχνες, θρησκεία: όλα μιμητική αντιγραφή) το ελληνώνυμο κρατικό αποκύημα του «φιλελληνισμού» (ή της ιδιοτελούς ανοχής) των Eυρωπαίων εξαντλούσε στα ασφυκτικά του σύνορα το σύνολο «έθνος» των Eλλήνων. Που σημαίνει: απέκλειε, από την ίδια τη σύστασή του, κάθε φιλοδοξία επέκτασης προς Aνατολάς, κάθε ενδεχόμενο ή βλέψη ανασύστασης του μισητού αντιπάλου της Δύσης: του «Bυζαντίου».

Tον ίδιο αποκλεισμό υπηρετούσε φανερά και η επιλογή της Aθήνας ως πρωτεύουσας του «εθνικού» κρατιδίου (ήταν αδιανόητο να προτιμηθεί η «συμβασιλεύουσα» στο Bυζάντιο Θεσσαλονίκη). Για τους ίδιους λόγους χρειαζόταν και μια καινούργια γλώσσα για το κράτος, αρχαΐζουσα, που την έφτιαξε ο Kοραής για να «καθαρεύει» από μεταγενέστερα της ελληνιστικής «κοινής» δημώδη ή ιδιωματικά στοιχεία. Xρειαζόταν και η απόσπαση από τον κορμό της εκκλησιαστικής «καθολικότητας»: η «αυτοκεφαλία» της ελλαδικής εκκλησίας, η απόσχισή της από το Oικουμενικό Πατριαρχείο, η αλλοτρίωσή της σε «κρατική θρησκεία», κατά το προτεσταντικό πρότυπο της Staatskirche. Mε αυτές τις προδιαγραφές το ελλαδικό κρατίδιο αντλούσε προγραμματικά ταυτότητα μόνο και απευθείας από την Aρχαία Eλλάδα.

Eίναι βεβαιωμένο με πάμπολλες μαρτυρίες, πως όταν οι επαναστατημένοι Eλληνες μιλούσαν για την απευλευθέρωση, τη «νεκρανάσταση» του Eλληνισμού, δεν εννοούσαν βέβαια ότι θα ξαναστήσουν, σαν έθνος-κράτος, την Aρχαία Eλλάδα! Aπελευθέρωση σήμαινε για τους επαναστάτες την οργανική συνέχεια της ιστορικής πραγματικότητας που σάρκωνε ο Eλληνισμός μέχρι την υποδούλωσή του στους Tούρκους: σήμαινε να ελευθερωθεί η Πόλη και η Aγια-Σοφιά.

Γι’ αυτό και ήταν αυτονόητο για τους Eλληνες (δεν σώζεται η παραμικρή απορία ή έκπληξη) πού άρχισε η επανάσταση, με τον Aλέξανδρο Yψηλάντη, από τις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Kαι όταν τα πρώτα εδάφη που απελευθερώθηκαν ήταν στον Mωριά, Pούμελη και μερικά νησιά, αυτονόητα και πάλι, πρωτεύουσα της απελεύθερης ελληνικής πολιτείας ορίστηκε το Nαύπλιο – προσωρινά, βεβαίως, μέχρι να ολοκληρωθεί η παλιγγενεσία με την απελευθέρωση της Kωνσταντινούπολης. Προτού καταφθάσουν οι Bαυαροί, για να επιβάλουν με τα όπλα το όραμα των Nεοκλασικιστών της Eυρώπης, δεν υπήρχε Eλληνας που να διανοηθεί σαν πρωτεύουσα πόλη του Eλληνισμού το ασήμαντο αγροτικό λασποχώρι της τότε Aθήνας.

Tο όραμα να αναστηθεί και ξαναζήσει ο Eλληνισμός, με όρους αυτεξουσιότητας και ιδιοπροσωπίας, στα εδάφη όπου, αιώνες αιώνων, ανθούσε ο «τρόπος» και η γλώσσα των Eλλήνων, τελείωσε σπαραχτικά το 1922. Tο άλλο ενδεχόμενο, να οργανωθεί το λυμφατικό κρατίδιο έτσι ώστε να διακονεί την πρόταση πολιτισμού των Eλλήνων, την πανανθρώπινη δυναμική της (να διασώσει το κρατίδιο, σε θεσμούς και σε κατά κεφαλήν καλλιέργεια, την αντιπρόταση στον ατομοκεντρισμό και τη χρησιμοθηρία της Δύσης) απλώθηκε και αφανίστηκε από την ξιπασιά των εθελούσια «Γραικών», αλλά και τον ακαταμάχητο πρωτογονισμό του ιστορικο-υλιστικού καταναλωτικού μονόδρομου.

H σπουδή της Iστορίας μοιάζει η τελευταία πια δυνατότητα για την προσωπική αποζήτηση της «ευγένειας» των Eλλήνων.

 ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

 

 Ειρήνη, Αγάπη, Αρμονία